As the Internet is alive with the sounds of #twittermigration these past days, I returned to some earlier thoughts and ideas, w.r.t to both self-hosting fediverse instances, and mapping those on to the business network of my company.

The resulting question is, would a set-up like this work?

If our company would set-up their own fediverse instance ( here, with accounts for our team). This gives all of our team a ‘verified’, because of the company url, presence as part of their current work. That doesn’t mean we can’t have other accounts (see @ton in the image). And others in our network would do the same (names of organisations for illustration purposes).
If we would run one instance together ( here), that is a relay for all the instances of the organisations involved, and the instance for any individuals in our network (@w… here).
Then we would have a fediverse network of our company’s actual network, where it becomes easier to interact more frequently across the entire network, where discovery is possible because of the shared public timelines through the relay. It’s bounded by being a representation of an actual network, but open within that and based on the permissive boundaries the various organisations themselves have.

I’m not sure if this is how ActivityPub relays are meant to work or are useful, but that’s what I want to explore.
A few of those building blocks are easy to set-up, a company instance and the instance to function as relay. Others are harder, getting our own instance used (we have internal asynchronous interaction through our own instance), getting others in our network to take the same steps.

Notions that play a role in this

My company is part of a network of similar groups and initiatives. Internally we call them friends of our company. These are the people and organisations we invite to events and parties, that we like to hang out with, jam about ideas with, and when possible work together with. That can be because we worked together in the past and thought that was fun and worth repeating, or because we share or shared office space, have similar perspectives or visions, and having overlapping or complementing activities. It’s a network of individuals in larger organisations that we interact with individually, and companies, non-profits and NGO’s that are Zebra’s, like us.

I think that technology should be smaller than us, in order to provide agency to us. With smaller I mean that the deployment and daily use of a tool must fall within the control and capabilities of the user or user group. Specifically the off-switch should be in control of the user group itself. That way a user group can use a tool under their control to address issues that group has by themselves in their own context. This is what I call networked agency. Different groups can strengthen their tools and work, by networking with other groups, yet tools stay useful on their own and get more useful when connected.

I also think that human networks of connections are similar to the structure of peer-to-peer internet structures. A network of many smaller nodes and areas where those connections are denser, individual nodes that are more intensively connected to others and form a local center. I’m convinced our digital tools work better if they deliberately mimic that human network structure, so that the digital affordances those tools provide flow naturally into the human network connections we all have. That’s what I call human digital networks, and distributed digital transformation.
Openness is a necessity in the networked age. But it also needs a limit. That limit is tied to our personal limits, the way we need to feel ‘at home’ in the context in which we exchange ideas. With the new influx of many new people on Mastodon I noticed how my timeline is feeling more alienating than before when it was more like hanging out in my favourite watering hole in town. That will settle, I’m sure, yet in social platforms that treat the entire globe as the same public square you are continuously exposed to the algorithmically amplified onslaught of all of it all the time. Which does not reflect human network reality anymore. Bounded openness matches that reality better.

All this maps on to the fediverse I think: if each company or group in our network has their own instance, that allows internal interaction and public interaction in parallel, and if that public interaction is always visible locally in all other instance in the network, then more direct and deeper ties between the people in the network may grow. Such interaction would create more ideas, more initiatives and help spot more opportunities to do things together I think (or equally quickly expose we’re not as nicely aligned or matched as we thought).

Bookmarked Agency Made Me Do It by Mike Travers

This looks like an interesting site to explore and follow (though there is no feed). First in terms of the topic, agency. I’m very interested myself in the role of technology in agency, specifically networked agency which is located in the same spot where a lot of our everyday complexity lives. Second in terms of set-up. Mike Travers left his old blog behind to create this new site, generated from his Logseq notes, which is “more like an open notebook project. Parts of it are essay-like but other parts are collections of rough notes or pointers to content that doesn’t exist yet. The two parts are somewhat intertwingled”. I’m interested in that intertwingling to shape this space here differently in similar ways, although unlike Travers with existing content maintained. Something that shows the trees and the forest at the same time, as I said about it earlier.

Agency Made Me Do It, an evolving hypertext document which is trying to be some combination of personal wiki and replacement for my old blog. … I’ve been circling around the topic of agency for a few decades now. I wrote a dissertation on how metaphors of agency are baked into computers, programming languages, and the technical language engineers use to talk about them. … I’m using “agency” as kind of a magic word to open up the contested terrain where physical causality and the mental intersect. … We are all forced to be practitioners of agency, forced to construct ourselves as agents…

Mike Travers

Nu iedereen thuis zit is worden meer mensen dan ooit in werkend Nederland met een zoektocht naar goede tools geconfronteerd. Tools die niet alleen goed werken, maar ook netjes met je data omgaan. Uiteraard voorzien veel bedrijven al in een online werkomgeving. Maar vaak missen daar dan weer elementen in die je dwingen zelf iets te kiezen. Videoconferencing bijvoorbeeld is niet iets dat klanten van mij allemaal beschikbaar hebben.

Waag Society maakt onder de noemer Public Stack een lijstje tools die je kunt gebruiken. Ik loop het lijstje even door, en geef aan wat ik zelf / in mijn bedrijf gebruik.

Browsers: Firefox of Brave
Ik gebruik beiden. Brave vooral op mijn mobiel. Firefox op mijn laptop. Op mijn laptop gebruik ik ook TOR om sites te lezen met cookiewalls, maar ook Chrome-afgeleiden. Chrome mijd ik op zich, maar er zijn webapplicaties die alleen in Chrome of Chrome-afgeleiden (Chromium, Opera) werken.

Messaging: Signal of Telegram
Signal gebruik ik als standaard messaging app. Telegram mijd ik. Naast Signal gebruik ik ook Threema, voor een paar mensen die samen wel 80% van mijn berichtenverkeer uitmaken. Ik heb Whatsapp geïnstalleerd staan omdat het voor sommige contacten het enige kanaal is. Ik initieer er geen contact om het gebruik ervan niet verder te stimuleren. Het is ook niet verbonden met mijn Facebook-account (mijn FB heeft mijn nummer niet, en FB app niet op mijn telefoon). [UPDATE Ik heb WhatsApp verwijderd]

E-mail: Protonmail of Zimbra
Protonmail gebruik ik als webmaildienst en vind ik erg goed. Ik gebruik het met een eigen domein gekoppeld, dus geen mail adres. Zimbra ken ik niet (maar is in Amerikaanse handen bij VMWare dus valt af wat mij betreft). Vooral gebruik ik echter de mailservers die horen bij mijn gehoste domeinen, met als prettig neveneffect dat er geen single point of failure is in mijn mailtoegang. Met collega’s mailen we versleuteld. Gmail gebruik ik sinds 4 jaar niet meer.

Chat: of Mattermost
Voor ons bedrijf gebruiken we uitsluitend, waar we onze Slack-geschiedenis naar toe hebben geëxporteerd. Dat draaien we op een eigen server in een Nederlands datacenter. Prive gebruik ik ook Riot af en toe. Slack is wel een manier om met verschillende communities waar ik deel van uit maak in contact te zijn.

Cloud: Nextcloud of Cryptpad
Nextcloud is wat we in ons bedrijf gebruiken voor zowel agenda’s, documenten delen, archivering, en samenwerken in documenten (met OnlyOffice, maar Collabora kan ook). Gehost op een eigen server in een Duits datacenter. Omdat het onze eigen server is kunnen we klanten veilig in deze omgeving uitnodigen, en gebruiken we het ook om bestanden te delen met ze.

Videoconferencing: Jitsi, BigblueButton, Sylkserver
Dit is de lastigste eigenlijk op dit moment. Uiteraard hebben veel klanten Microsoft Teams, en gebruiken wij dat ook in meetings met hen. Skype for Business is voor ons ongeschikt, en ‘gewone’ Skype weer niet beschikbaar bij onze klanten. GoTo Meeting en Webex worden door sommige klanten gebruikt, maar zijn niet geschikt voor ons om zelf ook te gaan draaien. Onze NextCloud heeft wel ook een videoconferencing tool ingebouwd, en die gebruiken we ook, maar is niet geschikt voor meer dan 3 of 4 mensen eigenlijk. Sinds we allemaal thuiszitten hebben we ook Zoom in gebruik genomen (we betalen voor 4 hosts). Goed geschikt voor grotere groepen en workshops blijkt. We zijn niet de enigen. Wel is Zoom problematisch qua privacy, nog even los van de Patriot Act. Als host kun je bijvoorbeeld zien wat andere deelnemers doen. Sommige van onze klanten staan het gebruik van Zoom niet toe. Voor Europese gebruikers is het beter geregeld dan voor Amerikaanse lijkt het, maar het is niet ok. Daarom experimenteren we met Jitsi. Daar is een lijstje publieke servers van, maar voor ons bedrijf is dat ongeschikt. We nemen daarom in de komende dagen een eigen server met Jitsi in gebruik om ervaring op te doen en te kijken of we zonder Zoom kunnen. Van belang bij iedere videoconferencing tool is voor ons dat je van de mensen die je uitnodigt niet mag verwachten of eisen dat ze dingen installeren of een account aanmaken om mee te kunnen doen. NextCloud Talk, Jitsi en Zoom voldoen daar aan. MS Teams en Skype (for B) niet, en Goto Meeting / Webex bieden eigenlijk alleen inbellen als functioneel zeer beperkt alternatief wanneer je niet iets wilt installeren. Zelf heb ik al die tools wel geïnstalleerd staan maar de meeste mensen hebben geen mogelijkheid zelf iets op hun laptop te installeren of wijzigen.

Zo ziet het er hier uit. En bij jou?

[Ik zie na publicatie dat het vandaag precies 5 jaar geleden is dat ik mijn hele persoonlijke set-up heb beschreven]

Afgelopen zaterdag was ik in Breda voor DojoCon NL, de Nederlandse conferentie van en voor de CoderDojo vrijwilligers. CoderDojo organiseert gratis bijeenkomsten waar kinderen kunnen leren programmeren. Ik was in Nederland nog nooit in een CoderDojo, maar ken het wel: In 2014 was ik in Ierland bij een CoderDojo. De uitnodiging kwam van Marloes, bestuurslid van CoderDojo Nederland, en mijn collega in het Impact door Connectie werk met Fers/Bibliotheek Service Friesland.

Impact door Connectie was ook meteen de directe aanleiding voor de uitnodiging om te komen spreken op DojoConNL. Want daar ging het er om kinderen in staat te stellen met techniek invloed te nemen op hun eigen omgeving. Technologie in de vorm van tastbare dingen als hardware, software, en digitale maakmachines, maar ook technologie in de vorm methoden en werkvormen waarvan we weten dat ze goed werken. En de combinatie van die vormen van technologie. CoderDojo gaat misschien meer over de interesse en vaardigheden in programmeren en techniek op zich, maar maakt volledig deel uit van dat geheel.

Mijn verhaal maakte ik de donderdag en vrijdag voor de conferentie. Uiteindelijk werd het eigenlijk een Nederlandse en veel meer gedetailleerde en verhalende versie van mijn presentatie vorig voorjaar op State of the Net in Italië. Centraal stond hoe en wanneer technologie leidt tot meer handelingsvermogen, en wanneer dat wel (en niet) tot het gevoel leidt dat je een superkracht hebt ontdekt, uiteindelijk gekoppeld aan de rol die je als CoderDojo vrijwilliger dan kunt nemen. Ik had een uur de tijd, dus ik knipte het op in secties, met tussendoor telkens een korte oefening of vraag voor alle mensen in de zaal.

I De superkracht van samen betekenisvolle dingen doen

Wat opvalt aan de groep waarmee we in Leeuwarden werkten was de enorme energie die loskwam bij de kinderen. Ook maanden na het project waren ze er nog vol van, en noemden ze het het leukste wat ze gedaan hadden.

Als je kinderen van een jaar of 10 echter voor het eerst vraagt wat er nodig is in hun omgeving, wat ze willen maken is het antwoord in het begin vooral “Robots!”. Om je kamer op te ruimen, want kennelijk is het net de leeftijd waarop ze dat zelf moeten doen, en dan is het handig voor die opruimtaak je ouders te vervangen door een robot .

In volgende gesprekken kwamen we verder in de vraag wat wil je veranderen, verbeteren of toevoegen aan je eigen omgeving? Om vervolgens te verkennen wat je zelf daaraan kunt doen, wat anderen in je omgeving daaraan kunnen doen, en wat er dan nog ontbreekt in termen van techniek of methoden.
Ontbrekende delen werden dan aangereikt door het team van Fers (Bibliotheek Service Fryslan).
De klassieke rol van bibliotheken van het aanreiken en toegang geven tot kennis, in een nieuw jasje dat ook digitalisering en maken omvat.

Sommige kinderen vonden hun weg snel daarin, soms moet je ook eerst wat dingen overwinnen. Er was een kind dat zei niets te kunnen, niets echt leuk te vinden. Een ander zei te houden van dingen mooi maken, maar “daar heb je niks aan”. Dat klinkt beiden niet als de stem van het kind, maar een projectie van buitenaf.

Uiteindelijk werd er van alles gemaakt, een periscoop om gedumpt afval in viswater op te sporen, zelfgemaakte telefoonhoesjes (helaas niet likbaar met een smaakje), een beloningssysteem op school (ipv alleen straf bij slecht gedrag), een mobiel pestalarm voor op het schoolplein, een programmeerbaar slot op je kamerdeur tegen jongere broertjes of zusjes, en een mp3 speler voor luisterboeken in de klas.

Samen zelf iets oplossen voor je eigen omgeving gaf de kinderen in de groep een enorme energie. Een gevoel een superkracht te hebben aangeboord. En dat is het natuurlijk ook. Invloed nemen op je omgeving voor iets wat je belangrijk vindt is echt een superkracht.

Oefening 1: wanneer voelde jij je een superheld door iets te maken?

Als oefening vroeg ik iedereen in de zaal iemand naast je te vertellen over iets dat je zelf maakte of deed dat je het gevoel gaf een superkracht te hebben. Dat leidde tot geanimeerde gesprekken, waardoor het bijna onbeleefd voelde om het na 3-4 minuten te onderbreken om verder te gaan met mijn verhaal.

II De vier ingrediënten die die superkracht mogelijk maken

Dat iedereen in de zaal wel momenten kon aanwijzen waarop ze voelden die superkracht te hebben, betekent tegelijkertijd dat je dat gevoel niet bij alles wat je maakt of afrondt hebt, en al helemaal niet continue dat gevoel hebt. Eerder is het omgekeerde geval, een grote honger naar betekenisvolle actie.

Ik denk dat dat komt omdat er vier ingrediënten nodig zijn om die superkracht te ervaren.

  • Het vraagstuk moet er toe doen voor je persoonlijk in je eigen omgeving
  • Je werkt met alle bij de vraag betrokkenen uit je eigen omgeving samen aan een oplossing,
  • De technologie die je gebruikt heeft een specifieke vorm,
  • Zowel de mensen als de techniek die ze gebruiken zijn genetwerkt, ook weer op een heel bepaalde manier.

II.1 Het vraagstuk moet er in de eigen omgeving voor jou toe doen

Allereerst moet het vraagstuk waaraan je werkt er toe doen voor jou en je omgeving. In complexe vraagstukken, zijn er geen algemene oplossingen, die ieder voor zich kan doen. Maar je kunt wel uitgaan van hoe iets in jouw eigen omgeving tot uitdrukking komt en betekenis heeft. En het zijn de mensen in diezelfde omgeving die voor elkaar betekenisvol in actie kunnen komen. Waar willen jij en de mensen die er voor jou toe doen impact bewerkstelligen in hun eigen leefomgeving?
Als het er voor jezelf niet direct toe doet, waarom zou je dan? Wat er toe doet is dus een belangrijke vraag om tijd aan te besteden met je omgeving.

II.2 Je werkt met alle bij de vraag betrokkenen uit je eigen omgeving samen aan een oplossing
Een ander aspect is dat je het niet alleen doet maar met zoveel mogelijk van de betrokkenen rond het vraagstuk die deel uitmaken van je directe omgeving en context. Het gaat namelijk niet om jouw handelingsvermogen als individu (kijk wat ik kan), en niet om de maatschappij als geheel (one size fits all oplossingen), maar om het handelingsvermogen van een groep. Dat is het tweede ingredient: je doet het met alle betrokkenen.

Op groepsniveau worden wederzijdse afhankelijkheden en feedbackloops zichtbaar die in complexe vragen de uitkomsten bepalen. Dat is het schaalniveau van plukjes relaties, communities, buurten.

Dat maakt jou en je directe relaties in de context van een specifieke vraag tot de eenheid van handelen. Jij en je buren, zoals de Marokkaanse buren tijdens wereld opruimdag in slide 23, jij en je collega’s, jij en je sportteam, of jij en je klasgenoten zoals in Leeuwarden.

Nou zijn die eerste 2 ingrediënten, eigen issues, en samen met alle betrokkenen, van oudsher van belang. Collectieve actie is van alle tijden. De volgende 2, de rol van technologie, en netwerken, zijn van gedaante veranderd door de wereldwijde digitalisering. Zij geven een vliegwiel aan die collectieve actie. En in het vliegwiel schuilt de superkracht.

II.3 De technologie die je gebruikt heeft een specifieke vorm
Technologie, zowel hard- en of software als methodieken, waarvan we weten dat ze veel kunnen betekenen en goed werken, dragen alleen bij aan een superkracht als het een bepaalde vorm heeft.
Instapdrempels zijn belangrijke obstakels. Bij elke nieuwe technologie uit de lijst in slide 27 was er wel een belofte dat het voor iedereen haalbaar is. Het wordt ook wel makkelijker, maar het is nog lang niet simpel genoeg.

Technologieën staan nooit op zichzelf. Het draait juist ook om combinaties van technologieën. Open source hardware om iets te meten, open source software om het te verwerken, open data om te delen en community building om de resultaten te gebruiken, bijvoorbeeld. In termen van handelingsvermogen moet je dus ook denken in combinaties van technieken en methodieken.

Niet alle technologie echter geeft je een gevoel van kracht.
De groep die in hun eigen context aan de slag is, voelt die kracht als ze technologie gebruiken die grijpbaar is voor de groep, kleiner is dan de groep zelf.

Kleiner betekent dat de macht over het gereedschap geheel bij de groep moet liggen:

  • De groep beslist over het waar, wanneer en voor wie de techniek wordt ingezet.
  • De scope van het gereedschap moet dat van de groep zelf zijn. Een forum voor je team, niet een teampagina op Facebook, want daar is de scope wereldwijd.
  • De groep kan het gereedschap veranderen, kan dingen toevoegen, of weg halen, er op voort bouwen.
  • Alleen de groep zelf kan de aan- en uitknop bedienen, niemand anders.
  • Het gereedschap is voldoende begrijpbaar en transparant voor de groep om de werking te vertrouwen.
  • Het gereedschap communiceert alleen met andere gereedschappen als de groep het wil.

II.4 Zowel de mensen als de techniek die ze gebruiken zijn genetwerkt, ook weer op een heel bepaalde manier
Het vierde ingredient, netwerken, geeft aan die technologie die kleiner is dan de gebruikers ervan, en aan de groepen gebruikers zelf nog een extra draai. Gedistribueerde digitale netwerken en menselijke netwerken vertonen veel gelijkenissen, en die overlap kun je als uitgangspunt nemen om meer handelingsvermogen te bereiken.

Voor technologie betekent het netwerkperspectief dat 1 instantie ervan nuttig moet zijn op zichzelf, maar dat het versnellend kan werken en kwalitatief andere resultaten geeft als meerdere instanties zich met elkaar kunnen verbinden. Een eigen 3d printer is handig, maar het is ook handig dat je ontwerpen met anderen kunt delen, of met andere mensen ingewikkeldere dingen kunt printen, zoals op maat gemaakte handprotheses.

Genetwerkte techniek maar collectieve actie mogelijk. Ik heb een sensor in de tuin die de temperatuur meet. Handig voor mij. Maar die sensor deelt ook data online, en zo’n honderd anderen doen dat ook in de stad. Daarmee hebben we ineens een kaart van microklimaten in de stad, waar overheden, burgers allemaal iets mee kunnen, en ontstaat er collectieve waarde.

Dat netwerk effect speelt ook op menselijk niveau. Die groep buren in Marokko net hebben zwerfvuil opgehaald. Dat is nuttig in hun wijk, maar ze deden het in context van World Clean Up day, en op die dag lopen er ook vrijwilligers bij mij in de wijk rond. Beide groepen weten zich gesterkt door het idee dat ze er niet alleen voor staan. En al die groepen wereldwijd maken gebruik van elkaars kennis: om lokale medestanders te vinden, om blijvend effect te hebben.
Ook hier, 1 groep op zich doet nuttige dingen, maar het wordt waardevoller als ze het in verbinding met anderen doen.

De groep, de eenheid van handelingsmacht, is geen eiland, maar een genetwerkte groep.

Die prothesemakers en die buurvrouwen zijn superhelden.
Technologie en methoden die kleiner zijn dan een groep zelf, is het gereedschap dat het hen makkelijker maakt om een maker te zijn. Een maker die met anderen actief haar omgeving mee bepaalt en vormt. Steunend op netwerken voor kennis en inspiratie, en bijdragend aan netwerken voor meer effect.
Het zijn die groepjes genetwerkte makers die het gevoel ervaren een superkracht te hebben.

Oefening 2: Wie is eigenlijk een maker?

Maar wie is een maker? Steek je hand op als je ooit een
wetenschappelijk artikel publiceerde, iets ontwierp, een computerprogramma schreef, een voorwerp maakte, een liedje componeerde, een liedtekst schreef, een opname maakte van jezelf terwijl je muziek maakt of zingt, een video maakte, een foto, een gedicht schreef, een scriptie, een roman, een verhaal, ooit een tekening maakte, een grap bedacht, een goocheltruc bedacht, een blogpost schreef, een Tweet die veel mensen leuk vonden, een Sinterklaasgedicht.

III Een maker heeft morele verplichtingen

Iedereen is eigenlijk een maker dus. Als je ooit een van de dingen uit die lijst hierboven hebt gemaakt, heb je economische en morele rechten verworven. Iedereen die iets maakt creëert rechten op het gemaakte. Auteursrechten bijvoorbeeld. En als maker ben je, vind ik, moreel gehouden iets met die rechten te doen. Om op elkaars kennis voort te kunnen bouwen, moet je er toegang toe hebben, en de mogelijkheid het te gebruiken en te veranderen. En het dan weer te delen, zodat iemand anders het weer verder kan brengen. Dit is hoe alle menselijk kennis is verworven. Dat betekent dat rechthebbenden wel duidelijk moeten aangeven dat wat ze maakten beschikbaar is voor de gemeenschappelijke pool van kennis en cultuurgoed, zodat anderen er zonder te twijfelen op voort kunnen bouwen. Met een Creative Commons licentie bijvoorbeeld. Delen is een must vind ik, al vergt dat vaak zelfoverwinning. Iedereen heeft wel eens iets niet gedeeld, terwijl dat wellicht wel nuttig was geweest, omdat ze het niet goed genoeg vonden, om omdat ze het te triviaal vonden.

Ook na 17 jaar bloggen moet ik me telkens weer voorhouden dat het ok is om iets eenvoudigs er op te zetten. Maar als ik zelf ook heb zitten googelen voor hints hoe ik iets zou kunnen doen is het waarschijnlijk nuttig om te delen hoe ik het uiteindelijk heb gedaan.

De Techpledge sterkt me in die overtuiging. Die roept op om verantwoording te nemen voor wat je maakt. Een moreel pakketje commitments naast de rechten die je verwierf door iets te maken. Te blijven praten over de macht die technologie je kan geven, en of die macht wel op de juiste plek ligt. Je bent niet klaar als je iets hebt gemaakt. Dan begint het moreel eigenaarschap pas.

Dat moreel eigenaarschap strekt zich ook uit over wáár je deelt wat je deelt. Platforms komen en gaan. Ze zijn geen voorbeeld van technologie die kleiner is dan jijzelf. Jij beschikt niet over de uitknop.
Duurzaam delen betekent dat het op een webadres staat waar jij over kunt blijven beschikken. Zodat je het kunt repareren als iets ophoudt te werken. Elk platform gaat ter ziele, bedrijven bestaan gemiddeld 4 tot 5 maal korter dan de gemiddelde levensduur van een mens. Het IndieWeb stelt duurzaam delen centraal: jouw online identiteit op jouw domeinnaam, jouw content, en jouw interactie. Je kunt platforms wel gebruiken, maar er niet op bouwen .

Delen hoort bij het moreel eigenaarschap. Mijn vriend Peter heeft het over een obligation to explain. Als je iets met techniek doet, of groepen begeleidt, heb je een taak om de drempel voor technische gereedschappen en methoden te verlagen, en te delen. Zodat je omgeving er gebruik van kan maken.
Want als wij al niet de mensen die ons dierbaar zijn meer handelingsvermogen gunnen. Wie dan wel?

Oefening 3: Wie was jouw voorbeeld?

Als niet jij, wie dan wel? En hoe wil je die rol dan vervullen?
Welke voorbeelden heb je zelf gehad. Wie maakte het verschil? Als mentor, als docente, als begeleider? Wie maakte indruk, welke eigenschappen, welke daden? Mijn eigen allerbeste docent vertelde me later dat hij niet wist wat hij met me aan moest, en dus ook maar wat deed. Dat geeft geestelijk houvast als je zelf voor een groep staat denk ik.

IV Genetwerkt handelingsvermogen vergroten is een diep politieke daad

Samen iets maken dat relevant is voor je eigen omgeving is een superpower.

Techniek, zowel de tastbare kant van hard- en software, en de kant van werkmethoden en processen, geeft die superpower alleen als het kleiner is dan ons als gebruikersgroep, wij er grip op hebben, als het op zichzelf staand nuttig is, maar genetwerkt nog veel nuttiger.

Dat geeft genetwerkt handelingsvermogen, waar iets lokaals doen zin heeft ook in een groter geheel.

We zijn allemaal makers, met een plicht om te delen, ook als je dat zelf onbeduidend vindt. Ook als je eigenlijk niet weet wat je doet. Zoals mijn allerbeste leraar.

Er is altijd iemand voor wie wat jij deelt net het ene zetje is om verder te komen, verder te gaan.

Zodat techniek echt een verlengstuk van onszelf is en blijft. In plaats van iets wat ons overkomt. Of wordt aangedaan.

Complexe vraagstukken los je samen op in groepen, in de context van het vraagstuk zelf. Je bewust van de verbindingen naar groepen elders.
Maar dat werkt alleen als we die superkracht van genetwerkt handelingsvermogen ook weten aan te boren.

Onszelf en anderen om ons heen de weg naar die superpower tonen, is een diep politieke daad. Misschien wel de radicaalste politieke daad die voor iedereen toegankelijk is. Laten zien dat je onderdeel bent van Team Human.

Aral Balkan talks about how to design tools and find ways around the big social media platforms. He calls for the design and implementation of Small Tech. I fully agree. Technology to provide us with agency needs to be not just small, but smaller than us, i.e. within the scope of control of the group of people deploying a technology or method.

My original fascination with social media, back in the ’00s when it was blogs and wikis mostly, was precisely because it was smaller than us, it pushed publication and sharing in the hands of all of us, allowing distributed conversations. The concentration of our interaction in the big tech platforms made social media ‘bigger than us’ again. We don’t decide what FB shows us, breaking out of your own bubble (vital in healthy networks) becomes harder because sharing is based on pre-existing ‘friendships’ and discoverability has been removed. The erosion has been slow, but very visible. Networked Agency, to me, is only possible with small tech, and small methods. It’s why I find most ‘digital transformation’ efforts disappointing, and feel we need to focus much more on human digital networks, on distributed digital transformation. Based on federated small tech, networks of small tech instances. Where our tools are useful on their own, and more useful in concert with others.

Aral’s posting (and blog in general) is worth a read, and as he is a coder and designer, he acts on those notions too.

Favorited Company of One – Why staying small is the next big thing in business by Frank Meeuwsen

Pre-ordered for next month. This is something that I’ve been engaging with for 10 years. At one hand I’d like colleagues/staff to speed things up, but it also always increases your needs. Having employees is a relentless responsibility. Networked working prevents those additional needs, but usually also has less effect in increasing speed and versatility, as the connections create more overhead than in the case of employees. I’ve seen peers find themselves with dozens of staff, and no longer doing the stuff they love. I’ve seen individuals struggle to keep moving for lack of impulses that a ‘normal’ company would provide. Now, the blurb and preface of this book reads as someone able to ditch a lot of hassle because of privilege, and trying to turn an individual experience into a theory and ascribe outcomes to one’s own individual ability to act. (And then there’s the awful, red flag like, up-sell to ‘take my course’ after you order the book) Whereas context and your starting position matter a lot. Not all of us can afford a move to beautiful Vancouver Island. But the trajectory is very familiar. My friend Robert Paterson left the banking world for PEI and working from home, and found that it greatly also reduced the cost of living as many expected behaviours or symbols of status in a city and in the banking world no longer applied to him. Reducing the level that is ‘enough’ to somewhere much more manageable. There are many more like that in my peer network as well. So I am at least curious.

“The real key to richer and more fulfilling work could be to not create and scale something into a massive corporation, but rather, to work for yourself, determine your own hours, and become a (highly profitable) and sustainable company of one.”

Frank Meeuwsen