For a moment I was tempted to install NextCloud on my laptop today, on a whim to see if I could use a local instance for note taking. Both as a step away from Evernote, as well as to strengthen my digital garden. Then I checked myself, and realised I need to think about my process and needs first, not think in terms of tools. Over the past weeks exploring posts and discussions about note taking and digital gardening, I noticed how much of it is focused on tools, and how little on envisioned or existing workflow, process or intended effect.

So I should take my own advice in the first of three follow-ups in a recent conversation on wikis, and look at my information strategy first. Starting from this 2005 image and posting about filtering:

input filter

If after such an exercise I conclude that running a local (non-cloud) instance of NextCloud makes sense, it will be early enough to install it.

Mooi woord van Karin Spaink, de nippertjeseconomie. Hier wat afschaven, daar een bochtje afsnijden, voorraden minimaliseren en alles just-in-time. Op het nippertje gaat alles goed. Meestal.

In complexiteitsdenken betekent een ver doorgevoerde efficiëntie wel het afbreken van veerkracht en wendbaarheid. Dat is niet zo erg voor heel voorspelbare zaken (als A dan altijd B), maar wel als complexe vragen zich aandienen. Ik spreek dan vaak over de broosheid van systemen. Broos omdat ze geoptimaliseerd zijn voor een hele smalle groep situaties, een heel specifieke niche. Broos omdat ze het niet meer aan kunnen, of erger nog, volledig in de weg zitten zodra er iets buiten dat spectrum gebeurt. Dan kieper je ineens van voorspelbaarheid in de chaos: heb je net in een paar jaar tijd de IC bedden in Nederland met zo’n duizend verlaagd (in 2017 hadden we er nog zo’n 2100, dit voorjaar net over de 1000) want dat is efficiënter, gebeurt er iets wat meer van je verlangt en wordt de zorg zo overbelast dat alleen drastische maatregelen het nog enigszins kunnen inperken.

Die chaos ontstaat uiteindelijk niet door de zich aandienende verandering, maar juist door de starre efficiëntie van je eigen structuren en systemen. Was je bij voorbaat al in het complexe domein gebleven, het domein van voortdurend waarnemen, bewustzijn van samenhangen en wederzijdse invloeden, en bovenal voortdurend situationeel schakelen, was ‘rolling with the punches‘ waarschijnlijk makkelijker geweest tot nu toe. Dat vergt wel op voorhand wat bewegingsruimte, dingen op reserve, niet alles op 1 paard zetten, maar op meerdere en zelfs ook tegenstrijdige paarden tegelijkertijd wedden.

Omdat je op die manier meer leert over de aard van de vraagstukken die je op wilt lossen, en een verscheidenheid aan oplossingen ontdekt in plaats er op voorhand eentje kiest en in beton giet. Energie overhouden om ineens van koers te kunnen wisselen, of een sprintje extra te kunnen trekken. Dingen achter de hand houden. Maar dat is, tot het nodig is, niet efficiënt op de kortere termijn.

Ik had ooit een manager die het verschil niet zag tussen efficiënt en effectief. Dat is het begin van broosheid. Want het verbeteren van de opbrengstenkant heeft altijd meer ruimte in zich dan wat is te winnen met het beperken van de kostenkant, want die heeft een harde ondergrens die meestal vrij dichtbij ligt. Een van die opbrengsten is handelingsruimte, en juist die wordt in de nippertjeseconomie vaak drastisch beperkt.

Het maakt een veelheid van onze systemen broos, doordat we de onderlinge afhankelijkheden tussen allerlei zaken uit zicht poetsen en negeren, om op ons specifieke stukje van een vraagstuk efficiënter te kunnen zijn. Omdat ze geoptimaliseerd zijn voor druk uit een bepaalde richting maar niet uit een andere. Zoals een been wel goed kan tegen belasting van bovenaf, maar niet goed tegen torsie en draaien. Broos omdat we in een nippertjeseconomie leven. Mooi woord.

Really interesting step for IRMA: they’re now offering BigBlueButton enabled videoconferencing for meetings where participants have their identities verified.

IRMA is a Dutch mobile app that allows you to share specific aspects of your identity with different parties, relevant to a specific context. For instance if you have to proof you’re over 18 to order an alcoholic beverage, showing your ID is the current norm. But that discloses much more than just your age, as it shows your ID number, full name, date and place of birth etc. IRMA is an app that you can preload with verified identifying aspects, such as your date of birth as registered with the local government’s citizens database, which you can then disclose partially where needed. When ordering a drink, you can show the bartender that you’re ‘over 18’ as verified by your municipality, without having to show your actual date of birth or your full name.

In our pandemic age video conferencing has grown enormously, including for conversations where identity is important. E.g. conversations between patients and doctors, or job interviews, conversations with your bank, exams etc. IRMA-Meet now offers BigBlueButton videocalls from their site, where all participants have been verified on the relevant identity aspects for the call.

Looking forward to hearing user experiences.

Bell¿ngcat explains how Untappd beer check-ins can disclose more than you’ve thought about your work. Like how Strava running logs disclosed e.g. military camp locations, Untappd can be similarly used to surface the travel history, frequent locations and home location of sensitive personell. In short: sharing your location provides patterns to interested parties. Always, and everywhere. (via Roel)

I share locations sometimes, as it may help create meet-ups with people I know that happen to be near as well. It happens frequently enough to make it interesting to share location when I am outside my usual patterns and willing to be ‘found’. Inside my usual patterns it doesn’t help to share location, as it won’t create additional serendipity. At IndieWebCamp Utrecht last year, Rose worked on making location check-ins more ephemeral, meaning they are visible for a short specified time, and not available as a history of check-ins.

Boris wrote that iA Writer has support for Micropub now. That sounds interesting, as it would allow me to write locally, and publish to several of my sites, both online and on my local system.

Somehow I can’t get the iA app to talk to my IndieAuth endpoint yet. Not sure what the issue is, but duckduckgo-ing the error message seems to indicate it has to do with some system settings on my laptop?

The resource could not be loaded because the App Transport Security policy requires the use of a secure connection

A public sector client announced last week that working from home will be their default until September 1st for certain, and maybe until January 1st. I can imagine why, there is no real way to house their 1600 staff under distancing guidelines, and the staff restaurant (that usually caters to some 1200 people in 90 minutes each day) has no real way of accomodating people for lunch in meaningful numbers. Three similar organisations in a different part of the country announced they would keep working from home until January.

I wonder how this may shift modes of working over time, now that centralised working is replaced by distributed working. When will public sector organisations realise they now have eyes and ears on the ground everywhere in their area, and put that to good use? In our experience not ‘going outside’ for real stories and feedback from directly involved people often reduces the quality of choices and decisions made, as observations get replaced by assumptions. This is true for any type of larger organisation I think, but now we all of a sudden have turned them into a distributed network.

If you’re in a larger organisation working from home, do you have a notion of where all your people are, and is that geographical spread a potential instrument in your work?