Frank Meeuwsen zegt stay the f*ck inside. Word.

Een vriendin met relevante achtergrond formuleerde het nog iets directer, n.a.v. de drukte aan het strand en in de buitengebieden dit weekend.
Tegen het volgend weekend zijn alle beademingsplekken die Nederland heeft bezet. Coronapatiënten liggen gemiddeld 3 weken op de beademing. Als je dit weekend het virus oploopt doordat je geen afstand van elkaar hebt gehouden, en je hebt beademing nodig, dan vis je ofwel achter het net, of je zult voor altijd moeten leven met de wetenschap dat ze iemand anders hebben moeten laten sterven om jou aan de beademing te leggen.

Het is eenvoudig. Blijf thuis. Bij ons, en bij mijn collega’s geldt:

Blijf gewoon thuis!

Ever since the Dutch government uttered the words “herd immunity” after the UK gov framed it as meaning doing mostly nothing, internationally the Netherlands is mentioned in lists of countries that are supposedly taking a wait and see approach. That isn’t what’s happening of course. The country is in lock-down all but name, but as is the Dutch way it is implemented as an appeal for collaboration and solidarity (and people are indeed complying), and isn’t implemented heavy handed from the top down yet. It doesn’t mean that in the background there are no emergency decrees signed allowing the enforcement of every measure by police and even military police (it’s just that these are done on regional level, signed by the mayors in that region, so it isn’t on the radar of most people these things have been signed.) It also doesn’t mean no enforcement in practice.

One such example is Tomas Pueyo ‘Hammer and Dance’ piece. I’d have commented there, but it needed jumping to all kinds of hoops to be allowed to comment on Medium, and posting it here anyway is easier for future reference. He writes “Some countries, like France, Spain or Philippines, have since ordered heavy lockdowns. Others, like the US, UK, Switzerland or Netherlands, have dragged their feet, hesitantly venturing into social distancing measures.” “Governments around the world today, including some such as the US, the UK, Switzerland or Netherlands have so far chosen the mitigation path.

The French and Dutch measures are actually much on the same level, only with different cultural accents on the role of central authority, and from what I can see the same is true for Switzerland.

The Netherlands isn’t following a ‘mitigation strategy’ in the ‘weak tea’ meaning in the article as such, but doing much as Pueyo’s article suggests. Bring down the transmission rate, and then release and tighten the measures for the coming months to keep the transmission rate low.

Two quotes from the director of the infectious disease unit (RIVM) who is in charge from an interview (in Dutch).
Based on infection models we use, we estimate the effectiveness of interventions. If we add up the current interventions we conclude from those models that the transmission rate is reduced sufficiently. That is the most important goal.. (Dutch: “Op grond van de infectiemodellen die we hanteren, kunnen we het effect van de interventies inschatten. Als we de huidige interventies optellen, volgt uit die modellen dat de overdracht van het virus voldoende teruggaat om de verdere toename te doen afnemen. Dat is het belangrijkste doel,….”)

…That is why we must align everything, and next to interventions research their actual impacts. It could be we can reduce measures, and later need to introduce them again. It could also be we’ll introduce additional measures, it can go both ways. (Dutch: Daarom moeten we alles zorgvuldig afstemmen op elkaar en naast interventies ook onderzoek doen naar het effect daarvan. Het zou kunnen dat maatregelen versoepeld worden en later weer worden ingevoerd. Het zou ook kunnen dat er dan nog éxtra maatregelen volgen, het kan beide kanten op.”)

Actual behaviour of people will determine this mostly he adds. In short, it’s the ‘hammer and dance’ suggested in the linked article.

In conclusion, what you assume to see from further afield based on choice of words (‘herd immunity’ e.g.), headlines and your own cultural reference points, isn’t necessarily what’s happening on the ground. The same is true here inside the country, many people are making very different assumptions based on what they perceive the RIVM and government doing or not doing. Part of it is that the RIVM isn’t very pro-active in getting information and data out there to put it mildly. The interviews with its director in the past week have provided me with much more clues and understanding of what they are working on than their press communiques or their own website. I assume the director has better things to do than give interviews, so there’s room for much more pro-active disclosure and transparency, as it would free up his time at least. RIVM doesn’t have a knowledge, data or decisiveness issue, they’re clearly following every bit of available science, it has a communication and transparency issue. Key question for me is what we can do to assist RIVM in taking on their data publication and communication needs.

Iedereen hongert naar informatie, en naarmate we langer thuis zitten waarschijnlijk ook naar meer nuttige dingen om te doen. Data en informatie kan bij dat laatste helpen: om te zien waar je nuttig iets toe kunt voegen. Hoeveel materiaal is er beschikbaar in Nederland, en wat dreigt op te raken in een regio? Hoeveel tests worden er gedaan, hoeveel zijn er op voorraad? Welke maatregelen worden er precies genomen? Want het RIVM, GGD’s en zorginstellingen doen veel meer dan we kunnen zien. Het antwoord op die vragen is niet beschikbaar. En dus moet je of aannemen dat ‘de instanties’ het allemaal al geregeld hebben (en dat is niet waarschijnlijk want ook voor hen is een nieuwe en complexe situatie), of aannemen dat ze je bewust ongeïnformeerd houden en je niet als zelfstandige actor in deze situatie zien (en ook dat is niet waarschijnlijk, want onze medewerking is noodzakelijk).

Zelfs basale gegevens als het aantal positief getesten, overledenen, en ziekenhuisopnames, zijn niet beschikbaar als data. De cijfers worden wel genoemd in de dagelijkse nieuwsbulletins van het RIVM, maar bijvoorbeeld t.a.v. het aantal tests en ziekenhuisverblijven maar mondjesmaat en inconsistent. Het RIVM heeft wel een data site maar daar is het akelig stil.

Geen relevante zoekresultaten op data.rivm.nl

Ik maak sinds eind februari een excelblaadje, waarin ik elke dag een nieuwe regel toevoeg. Om daar uit af te leiden of we nog op de exponentiële curve zitten, of we in de buurt blijven van wat andere landen doormaken of daar vanaf wijken, en hoe dit zich verhoudt tot de cijfers over het aantal ziekenhuis- en IC-bedden. Raar natuurlijk dat die gegevens, die deels wel in de nieuwsberichten op de RIVM site staan, niet ook als data op diezelfde site te vinden zijn.

Door deze data niet standaard te delen bereik je 3 ongewenste effecten:

  • Je bent niet zelf de betrouwbaarste bron van data, iedereen die iets wil weten is afhankelijk van materiaal uit tweede (of erger) hand.
  • Het is onmogelijk om snel na te gaan of een artikel dat je leest zich baseert op kloppende brongegevens
  • Data en informatie is een middel om anderen in staat te stellen in actie te komen op manieren die het werk van het RIVM en de zorginstellingen ondersteunen. Gebrek aan informatie doemt ons op zijn best tot stilzitten, op zijn ergst tot ongeïnformeerde en schadelijke keuzes.

Die laatste van de drie is het belangrijkst. En dus is het nodig vragen aan het RIVM te stellen naar die gegevens. Dergelijke vragen worden snel als lastig, kritisch en storend ervaren. Het RIVM is volledig bezet met het bestrijden van de epidemie, en dan is elke afleiding storend. Maar in een crisis is zo groot mogelijk transparantie geven juist van belang. Dan hebben wij allemaal meer informatie om onze eigen beslissingen op te baseren, en beter te snappen waar we aan toe zijn. Die transparantie is niet alleen een taak van het RIVM, maar ook van de veiligheidsregio’s. Die veiligheidsregio’s tekenen de verordeningen waarin de beperkingen worden vastgelegd die we nu hebben. Het bestuur van die regio’s zijn de burgemeesters van de gemeenten die er binnen vallen. Die burgemeesters dienen een grotere rol te hebben in de communicatie naar hun inwoners. Niet alleen mondelinge communicatie, maar ook de feiten over de eigen regio gevat in data.

Vragen stellen aan het RIVM op dit moment werkt storend voor het RIVM, leidt af in een tijd van grote drukte en stress. Criticasters leiden alleen tot bunkermentaliteit, en dat komt de kwaliteit van hun werk niet ten goede. Toch is die missende data erg nodig.
Aantal positieve tests, en totaal aantal tests per etmaal, data uit het NIVEL netwerk, aantal sterfgevallen, demografische verdeling van zieken, gehanteerde rekenmodellen, gemaakte keuzes en verworpen keuzes, escalatiepaden, ziekenhuis en ICU bezetting per ziekenhuis, aantal huidige en historische ziekenhuisopnames, genezingen, maatregelen per veiligheidsregio (er zijn nl verschillen) en landelijk, lopende initiatieven RIVM, voorraden en verbruikssnelheid van tests en alle benodigde medische materialen, etc. etc. Het is er ongetwijfeld allemaal.

Dus hoe kunnen we de helpende hand bieden op vlakken die nu niet prioritair zijn voor het RIVM maar wel belangrijk voor de maatschappij, voor ons? Zoals communicatie en datavoorziening.
Ik snap dat het RIVM volledig in beslag wordt genomen door het werk aan Corona. Hoe kunnen we voldoende mensen regelen die de communicatie-kant komen versterken, zorgen dat informatie / overzichten / data die er ongetwijfeld wel zijn ook publiek worden gedeeld op een herbruikbare manier?
Niet om het RIVM te controleren, maar om anderen in staat te stellen te helpen, en datgene te doen wat in hun eigen context mogelijk is en bijdraagt aan het gezamenlijke doel.
Je zou bijkans een hele afdeling wetenschapscommunicatie en data-savvy mensen naar binnen* kunnen loodsen bij het RIVM met als enige doel ons leken met informatiehonger voldoende te voeden, zodat de RIVM professionals zelf kunnen doen wat nodig is. Ik snap dat het RIVM die mensen nu niet ter beschikking heeft, maar dat leidt geheid tot onrust en wantrouwen onder het publiek juist. Als niet nu dan in de komende weken wel.
(* ‘binnen’ alleen metaforisch natuurlijk, we blijven allemaal remote werken uiteraard. #blijfgewoonthuis)

A few weeks ago Kicks Condor released a major update of his Fraidycat feed reader. Like Kick Consor’s blog itself, Fraidycat has a distinct personality.

Key with Fraidycat is that it aims to break the ‘never ending timeline’ type of reading content that the silos so favour to keep you scrolling, and that most feed readers also basically do. Fraidycat presents all the feeds you follow (and it is able to work with a variety of sources, not just regular RSS feeds from blogs) in the same way: the name of the feed, and one line of titles of recent postings.
The pleasant effect of this is that it shows the latest postings of all your subscriptions, not just the latest postings. This means that regular posters, oversharing posters and more silent voices get allocated much the same space, and no single voice can dominate your feed reader.

For each blog you can toggle a list of recent postings.

It’s not just that Fraidycat doesn’t present a timeline, it actually only presents some metadata from each feed and does not fetch the actual content of a feed at all. So as soon as you click a link in a list of links, it will send you to your browser and open it there. This runs counter to my habit of reading feeds offline, which requires being able to automatically download content to my laptop. It does make for a clean experience though.

A neat addition is also that it shows sparkline graphs next to the name of a blog, so there’s a visual cue as to the frequency of posting. This is something I’d like to see in other readers too. It’s a functionality that might be extended with an alert of changes in the normal posting rhythm. E.g. someone falling silent, or suddenly blogging up a storm, or covering a live event could perhaps stand out with a visual cue (such as changing the color of the sparkline graph). The sparkline is the only cue concerning the number of postings, there’s no indication of how many ‘unreads’ there are because Fraidycat doesn’t know that (as it doesn’t fetch content). This is a good way of preventing any type of FOMO cropping up.

In the current times it is I think worthwile to follow blogs more, and social media timelines less, attenuating both the noise and the way stuff reaches you.