Liked Company of One – Why staying small is the next big thing in business. by Frank Meeuwsen
"The real key to richer and more fulfilling work could be to not create and scale something into a massive corporation, but rather, to work for yourself, determine your own hours, and become a (highly profitable) and sustainable company of one."

Pre-ordered for next month. This is something that I’ve been engaging with for 10 years. At one hand I’d like colleagues/staff to speed things up, but it also always increases your needs. Having employees is a relentless responsibility. Networked working prevents those additional needs, but usually also has less effect in increasing speed and versatility, as the connections create more overhead than in the case of employees. I’ve seen peers find themselves with dozens of staff, and no longer doing the stuff they love. I’ve seen individuals struggle to keep moving for lack of impulses that a ‘normal’ company would provide. Now, the blurb and preface of this book reads as someone able to ditch a lot of hassle because of privilege, and trying to turn an individual experience into a theory and ascribe outcomes to one’s own individual ability to act. (And then there’s the awful, red flag like, up-sell to ‘take my course’ after you order the book) Whereas context and your starting position matter a lot. Not all of us can afford a move to beautiful Vancouver Island. But the trajectory is very familiar. My friend Robert Paterson left the banking world for PEI and working from home, and found that it greatly also reduced the cost of living as many expected behaviours or symbols of status in a city and in the banking world no longer applied to him. Reducing the level that is ‘enough’ to somewhere much more manageable. There are many more like that in my peer network as well. So I am at least curious.

Ik volg met interesse het blog van Elja Daae, die in 3 weken tijd een concept voor haar boek af wil schrijven. Omdat de uitgever het dan verwacht. Elke dag schrijft ze over haar voortgang en afwegingen. Inmiddels zijn we een week onderweg, met een eerste posting over het niet bestaan van Writers block, en de laatste over schrijven is schrappen in Refocus.

Mijn interesse zit hem vooral in hoe je dat nou aanpakt, tot een boek concept komen. En eigenlijk ben ik ook wel nieuwsgierig naar hoe ze dan straks van een concept naar een boek komt. Is dan niet immers alles al gezegd? Waarom meer woorden er tegenaan gooien als je de boodschap al op papier hebt? Dat is ook meteen waarom ik haar proces volg. Het verschil tussen schrijvers en lezers lijkt vooral te zijn dat iedereen stiekem wel een boek wil schrijven, maar dat schrijvers het uiteindelijk ook doen. Mij wordt ook wel regelmatig de suggestie aan de hand gedaan, “schrijf daar nou eens een boek over!“. En ik heb bij vlagen ook wel die wensgedachte. Maar doen is iets anders. Veel van de boeken die me als voorbeeld worden voorgehouden komen op me over als veel wol om de ruimte tussen de kaften te vullen. Nog maar weer vijf anecdotes en voorbeelden om het punt nogmaals te maken. Waar een handjevol blogposts, of zelfs een rijtje bullet points, waarschijnlijk ook had volstaan.

Elja komt in ieder geval tot actie, en ze laat iedereen meekijken. Frank Meeuwsen schreef ooit ook een boek, Bloghelden, over de vroege Nederlandstalige blog-wereld. Zou hij het proces van Elja herkennen? Frank en ik hadden het laatst over een boek over het IndieWeb, om het vrije en open web uit te leggen aan nieuw publiek. Materiaal genoeg op zich. Maar ook nog veel te onderzoeken. Schrijft Elja alleen uit ervaring, of doet ze ook extra onderzoek tijdens het maken van haar boek?

(Ik ontmoette Elja aan de keukentafel van Ewout, voor een goed gesprek over de toekomst van het internet. Frank was daar ook bij. Hij en ik kennen elkaar uit de Nederlandse blog-oertijd. Zowel Elja (blogpost) als Frank (blogpost) waren aanwezig op onze STM18 unconference op Elmine’s verjaardag.)

Replied to Lezersblock by Frank Meeuwsen
Frank reageert op Elmine's posting over lezersblock met herkenning en "Misschien een tip voor je Elmine? Timeboxed lezen."

Zo’n lezersblock, mooi woord van Elmine, herken ik wel. Vooral als het om non-fictie gaat. Ik heb een stapel papieren non-fictie boeken liggen nog van jaren terug, en een nog veel grotere virtuele stapel e-books, waar ik maar niet toe of doorheen kom.

Voor fictie heb ik dat timeboxing van Frank succesvol toegepast. Twee jaar geleden ongeveer ben ik begonnen met hoe dan ook voor ik ga slapen nog een half uur tot een uur te lezen. Dat zorgt ervoor dat ik gemiddeld een boek per week lees, soms iets sneller bij dunnere werkjes, soms langzamer bij kloeke werken.

Voor non-fictie is die timebox voor het slapen gaan ongeschikt. Dan wil ik geen input die me aan het denken zet. Voor het slapen gaan is een non-fictie boek een soort blauw licht voor me. Ik heb echter nog geen andere timebox kunnen bepalen. Misschien ook wel omdat ik nog niet weet waar ik heen ‘moet’ met alle associaties en ideeën die lezen in de regel bij me oproept. Die niet afgehechte draadjes blijven dan maar onrustig in mijn gedachten ronddwalen, en daar kijk ik niet naar uit. Een paar jaar geleden heb ik daarom heel bewust geen non-fictie boeken gelezen, want er was al veel te veel dat mijn persoonlijk en beroepsmatige aandacht nodig had. Te druk in mijn hoofd voor nog meer input.

Maar daarna is het niet gelukt wel weer te gaan lezen. Ik probeer het o.a. met Blinkist, een app die een soort samenvattingen van boeken geeft in hapklare brokken. Dat is alleen wel een beetje als een Michelin-kok die zijn naam onder vliegtuigmaaltijden zet. Het is niet voedingsloos, maar het geeft geen voldoening, en je hebt erna al snel weer trek. Het helpt me wel om snel door boeken heen te komen die op dat moment ‘de ronde doen’ en waar je een mening over ‘moet’ hebben, zodat ik in ieder geval weet wat de centrale ideeën in zo’n boek zijn. De stapel boeken die ik wil lezen wordt er alleen niet kleiner van.

Gogbot 2015: Google's AI DreamsThe dreams of Google’s artificial intelligence

I read lots of science fiction, because it allows exploring the impact of science and technology on our society, and the impact of our societies on technology development in ways and forms that philosophy of technology usually doesn’t. Or rather SF (when the SF is not just the backdrop for some other story) is a more entertaining and accessible form of hermeneutic exercise, that weaves rich tapestries that include emotions, psychology and social complexity. Reading SF wasn’t always more than entertainment like that for me, but at some point I caught up with SF, or it caught up with me, when SF started to be about technologies I have some working knowledge of.

Bryan Alexander, a long time online peer and friend for well over a decade, likewise sees SF, especially near future SF, as a good way to explore emerging future that already seem almost possible. He writes “In a recent talk at the New Media Consortium’s 2016 conference, I recommended that education and technology professionals pay strong attention to science fiction, and folks got excited, wanting recommendations. So I’ve assembled some (below)“. His list contains a group sourced overview of recent near future SF books, with some 25 titles.

I know and read half of the books on the list, and last night loaded up my e-reader with the other half.

If you want to discuss those books keep an eye on Bryan’s blog, as you’re sure to get some good conversations around these books there.

Gogbot 2015: Google's AI Dreams Gogbot 2015: Google's AI Dreams
The dreams of Google’s artificial intelligence

(photos made during the 2015 Gogbot Festival, the yearly mash up of art, music and technology into a cyberpunk festival in my home town Enschede.)

Related: Enjoying Indie SF, March 2016