Category: technology

subscribe to this category with rss

Posted on
by

In a session today there was some discussion about agentic skills. A skill is mostly a markdown text file often named, yes, skill.md with a natural language text plus some front matter, describing some specific workflow or bit of knowledge or capability.
Somebody external opined that such skills were a good way of codifying organisational knowledge, which might be useful ‘because of the ageing demographics’ on the work floor and people retiring.

Would agentic skills succeed where process descriptions, intranets, 1990-2010 knowledge systems, quality assurance systems all failed when aimed at documenting the actual knowledge present in an organisation?

I doubt it.

Deep knowledge is relational, chunky, only its underlying facts and heuristics can be codified. And people will resist codification, for different reasons. Such as recognising the futility of it, or recognising its aim of making the people with knowledge superfluous. Or both.

Are skills different enough from earlier systems aimed at codification to gain some willing cooperation from knowledge workers?

They might be.

Unlike the earlier systems, a skill is small and its aim is not explicitly ‘codifying everything’. Smaller than you, an information object in itself. And you get to combine such objects into a chain or bundle as a small workflow. They are a much smaller ask than the others were.
Additionally skills can be deployed by yourself in your own work. For processes, QA, KM it was mostly all done for others, for the hand-offs between actors and mostly seen as external to one’s own work. Why would you write down and maintain what you would not use yourself?
That is where skills can have a different impact. And in terms of ease of use, it helps that such skills are in natural language, as it allows you to handwave the parts where you can’t express your own actual knowledge in any precise detail. Which will be often.

So skills will be likely an easier sell to do some codification.
Still the push for skills is to be small, niche and specific. I’ve seen lots that are actually deterministic, in other words can be automated, except perhaps for the decision when to call a skill and with which inputs. Meaning they codify something different than knowledge.
Such codification will not likely form a coherent whole either. Also because skills are regularly aimed at something that is not within the scope of existing knowledge, a helper function next to current knowledge work.

So, no, I don’t buy the ‘skill codification as knowledge transfer’ suggestion to sell skills with.

Posted on
by

Elke eerste zondag van de maand is het Doei!-dag, voor een dikke doei aan Big Tech.

Er zijn drie grote intrinsieke problemen met BigTech:
1) grote techbedrijven zijn data-graaiers. In grote techbedrijven gaat het in plaats van digitale dienstverlening bovenal om het verzamelen en verhandelen van data. Data over jou. Om er advertenties mee te verkopen en je gedrag mee te beïnvloeden. In weerwil van Europese privacywetgeving.
2) grote techbedrijven zijn silo’s en de-facto monopolisten. Ze houden je in hun silo door nog resterende verbindingen met andere digitale diensten of platformen of het open web stelselmatig af te breken en onmogelijk te maken (verticale integratie, en walled gardens). Hun de-facto monopolistisch karakter maakt dat ze hun diensten vervolgens kunnen uitkleden of nog meer richten op data-graaien, omdat je toch nergens anders heen kunt, en andere bedrijven die via hen iets verkopen afknijpen. De verkakking (enshittification) van digitale diensten.
3) grote techbedrijven staan meestal onder invloed van vreemde mogendheden waar jij geen democratische controle over hebt. Daarmee wordt het een pressiemiddel ten koste van jouw vrijheid van handelen. VS-bedrijven moeten toegang bieden aan hun overheid, en die overheid ook een uit-knop toestaan. (Eerst met de Patriot Act van 2000 en nu met de Cloud Act van 2018). Recenter coöpteren ze ook graag Europese toezichthouders en mengen ze zich in binnenlandse democratische processen. Chinese tech-bedrijven zijn integraal onderdeel van het Chinese surveillance en repressie-systeem, en component van het buitenlandse beïnvloedingsbeleid.

De eerste twee redenen zijn voldoende aanleiding voor ieder individu en bedrijf om af te zien van BigTech ‘diensten’, de derde maakt het ook urgent voor alle Europese overheden. Als digitale autonomie (ik bepaal hoe digitale gereedschappen voor me werken en welke ik gebruik) en digitale soevereiniteit (ik bepaal wat ik doe, niemand heeft aan mijn digitale gereedschap een pressiemiddel) je lief is.
De oplossing is overigens niet om gelijksoortige grote bedrijven in Europa te hebben. Die zijn dan net zo problematisch namelijk. Om dezelfde intrinsieke redenen als hierboven, en om de eveneens aanzienlijke problematische externaliteiten die BigTech ook veroorzaakt, t.a.v. klimaat, uitbuiting, haat en geweld.
Je moet er dus ‘gewoon’ helemaal vanaf, en niet op zoek naar een kloon maar dan met een EU vlag. Je moet overstappen naar alternatieven, en iets is pas een alternatief als het ook echt anders is. Qua omvang, financiering, besturing, structuur, functionaliteit en principes.

In ons huishouden zijn we in 2014 begonnen met Doei! zeggen tegen BigTech. Vooral vanwege de eerste reden (al waren enkelen in mijn netwerk toen ook al zeer stellig over de 3e reden). E is dan ook een van de mensen die in navolging van het Duitse Digital Independence Day (dat november vorig jaar startte) op de FOSDEM conferentie in januari bedachten dat een Nederlandse tegenhanger nodig is: Doei! dag.

Doei is technisch makkelijker gezegd dan psychologisch gedaan. Je bent gewend aan hoe het is, hoe je het nu doet. En als je verandert van software, platform of alleen al het uiterlijk van iets, vinden we dat snel erg lastig. Dus is wat hulp en aanmoediging welkom. Dat doet Doei! dag met recepten. Elk recept is een stappenplan om beetje bij beetje BigTech te vervangen door digitaal gereedschap dat alleen jou ten dienste staat. Bijvoorbeeld Signal gaan gebruiken (al is het een Amerikaanse non-profit, op deels Amerikaanse cloud infrastructuur van Amazon) in plaats van WhatsApp (van Meta).

Elke stap weg van BigTech is daarin beter, dan wachten op een perfecte overgang. Natuurlijk zit niet ‘iedereen’ op Signal, en voor je gevoel wel op WhatsApp. Maar sommigen wel, en met iedere overstap wordt de muur om WhatsApp heen doorlatender. Denk aan Hyves, dat was kort na 2010 binnen een paar maanden leeg, terwijl ‘iedereen’ er ‘op’ zat. Nog ‘even’ wachten op het perfecte alternatief en zeggen ‘maar ik weet wel dat ik eigenlijk iets anders moet gebruiken’, is hoe je brein de inspanning die iedere verandering is probeert te voorkomen. Je brein zegt eigenlijk ‘ik wil alleen veranderen als het geen verandering meer is’. D.w.z. je wacht op het redden van je digitale autonomie tot iemand anders dat voor je regelt. Niet heel autonoom, digitaal of anderszins. Je claimt je digitale autonomie door zélf kleine stapjes te zetten, en dat te blijven doen.

Mijn ervaring is dat bijna elke stap vooraf lastiger lijkt dan het meteen nadat je hem gezet hebt bleek te zijn.

Ik heb in 2014 bijvoorbeeld flink zitten puzzelen over hoe ik uit Gmail weg kon, gaf er ook presentaties over, en meteen nadat ik mijn e-mail anders was gaan doen vroeg ik me af waarom ik het niet veel eerder had gedaan.

Ik heb begin vorig jaar besloten dat ik geen e-boeken meer wil kopen bij Amazon. Dat was best even zoeken, waar koop ik die boeken dan wel, en hoe houd ik overzicht (dat ik bij Amazon ook niet had, ik dacht dat alleen maar), maar uiteindelijk was het eenvoudig, en ik ben nu ruim een jaar niet eens meer op hun site geweest. Ook als ik nieuwe boeken zoek, kom ik niet bij Amazon op de site, en in zoekresultaten negeer ik als vanzelf Amazon en Goodreads links. Ik ben veel blijven lezen, en doe dat nu gevarieerder dan voorheen. Ik heb bovendien nu ook meer plezier in het online neuzen naar nieuwe boeken, veel meer een verlengstuk van zoals het ook in een goede boekwinkel kan voelen.

Op mijn laptop (Apple! Maar mijn dochter heb ik een Linux laptop gegeven….) komt alle software die ik dagelijks gebruik van buiten BigTech, en van alle BigTech social media ben ik af. In mijn bedrijf heb ik dat ook grotendeels zo ingericht. Mijn telefoon is nog grotendeels BigTech afhankelijk (een Fairphone met standaard Android van Google nog, al heb ik een collega een ontgooglede mobiel gegeven) maar hopelijk ontvang ik later dit jaar een telefoon van Jolla met Linux (en dan kijken hoe goed bijv bank apps daarop draaien).

Het is ook niet alleen een individuele zaak, al helpt ‘stemmen met je voeten’ echt. In organisaties, op systeem-niveau, en in inkoopprocessen van overheden en bedrijven moet ook iets veranderen. Daarom ben ik bijvoorbeeld in mijn werk nu ook actief in hoe Europese en internationale standaarden voor datatransacties in data spaces en cloud en voor soevereiniteit in cloud platformen worden geformuleerd. Want alleen wie daar meedoet heeft invloed op die standaarden (terwijl iedereen ze moet gaan gebruiken). BigTech zit er áltijd, die hebben daar (overigens zeer kundige) mensen voor en weten dat ze zo de hele markt kunnen beïnvloeden. Ik zit er daarom ook, want tegengas is nodig op de uitgangspunten en aannames die BigTech hanteert.

Perfect is het dus niet/nooit, systemisch niet, en individueel niet. Zo zit ik ook nog wel op LinkedIn (van Microsoft), al heb ik de tijdslijn daar uitgezet voor mezelf toen het inhoudelijk een soort Facebook-kloon begon te worden. Maar dat ik me nu langzaam drukker begin te maken over de hardware die ik gebruik, in plaats van alleen de software en online diensten, is een teken dat ik en ons huishouden al flink wat stappen hebben gezet.

Stap je mee?

Doei!

Posted on
by
Favorited I used AI. It worked. I hated it. by Michael Taggart

An excellent post by Michael Taggart on how it felt to him to make a much needed bit of code with the help of Claude Code. The results worked, but he hated how it made him feel. He explores those opposing outcomes without trying to resolve the tension. Much in here that I recognise from my own experiences, as well as what I see others do and how they talk about it. Towards the end he talks about ‘the real monster’ here, and I think that is the right frame: we have created a technology monster once more, and Smits’ monster theory (2003) is a tool to bring to bear again. Where will we adapt the monster to our tastes? Where will we shift our cultural understanding of ourselves and the world to make room for the monster? Once we’re done embracing it until the bubble bursts, or rejecting it outright no matter what.

I hated writing software this way. Forget the output for a moment; the process was excruciating. Most of my time was spent reading proposed code changes and pressing the 1 key to accept the changes, which I almost always did. I was basically Homer’s drinking bird.

Michael Taggart

It seems to me that LinkedIn is enshittifying their internal search.

In the past weeks I frequently don’t get any results when searching for someone I met inside LinkedIn (the website, or the mobile app). Yet, when I search for them online generally, I get the link to their LinkedIn profile as the very first result.

Another notch against the utility of LinkedIn.

Bookmarked Vimeo Lays Off ‘Most’ of Its Staff, Allegedly Includes ‘the Entire Video Team’ (by Gizmodo)

Vimeo was bought by the infamous Italian Bending Spoons last year (who previously bought Evernote, Meetup, Wetransfer, Eventbrite). For years Vimeo was a very usable video platform away from the mess that is YouTube. E used it in the past to host videos. My blog links to Vimeo videos 18 times (I stopped embedding things in 2020 to avoid the tracking that comes with it).
Bending Spoons now seemingly doing away with all video-savvy staff at Vimeo does not bode well for its future as a service. Relocation of whatever you may have at Vimeo seems advisable. Bending Spoons has repeated this pattern across all their acquired digital services: extreme cost cutting, raising annual subscriptions, while maintaining the status quo. (via Stephen Downes)

The news comes just months after the Italian tech holding company Bending Spoons bought Vimeo for $1.38 billion last year.

Gizmodo

Posted on
by

Belarus is prosecuting licensed ham radio operators for treason and espionage.
Because they use their equipment to have conversations with people around the world. Siarhei Besarab, callsign EU1AEY, describes what is happening movingly (archive link). Never mind that these are licensed radio operators, meaning there is a government register of everyone who is involved in this technical hobby, and there were technical exams before getting your license, so government cannot be confused as to the reality. The (mandatory) logs, and written confirmations of conversations (called QSL cards), are even used as ‘proof’.

It boggles the mind.

It figures too, because individual agency, and having individual technological capabilities, is subversive seen from an authoritarian perspective. Next to things like ham radio, and e.g. coders, this also applies to (digital) makers. When in Ukraine Crimea, Donetsk and Luhansk fell to Russian covert invasion in 2014 something similar happened in the Donetsk FabLab. The guy who founded and ran the FabLab in Donetsk, K (whom I previously met because he contributed to some of the Dutch FabLabs too), saw himself confronted with one of his regular visitors and half a dozen uniformed others, all armed, coming to tell him his work was subversive and his FabLab was hereby shut down. He went home, picked up his family and drove west.

I have a ham radio license (callsign PE1NOR). Since I was 9 years old I was involved in the radio hobby, and I obtained my license when I first went to university. For some years I’ve let it lapse, but have since renewed it. At the time I thought about being registered as having this capability and the potential risk of that exposure. On the other hand, having the license and having the equipment at home, even if I am no longer active in the hobby itself, also means I can assist in cases of higher probability than prosecution in my own country: emergencies. In emergencies the first thing to go down is regular telephone communications. As long as there’s electricity, or charged batteries at least, my radio equipment will work. In the Netherlands a network of ham radio operators have formed the DARES Dutch Amateur Radio Emergency Service, and they have agreements with a range of Dutch ‘security regions’ (groupings of municipalities), to supply emergency radio connections for civil protection. That is how you build on the technological capabilities of people.

Abbreviations are widely used in ham radio, because when using Morse code it means you can convey meaning faster.
Besarab signs his posting with three of them:

73, goodbye
QRT, stopping transmission
SK, silent key (meaning a morse key that fell silent, i.e. the operator died)