Het is weer Doeidag! Elke eerste zondag van de maand aandacht voor hoe je jezelf weer een stapje van BigTech verwijdert.

Nou heb ik de afgelopen jaren al heel wat BigTech uit mijn leven en uit mijn bedrijf gebannen, met name als het gaat om social media platformen, applicaties en media. In een eerdere Doei posting schreef ik daarover. Hardware en besturingssystemen is een ander verhaal constateerde ik toen ook. Mijn laptop is een Mac (een M1 Air die ik heb sinds januari 2021), en mijn mobiel een Fairphone 4 met niet-ontgoogelde Android (die ik sinds begin 2022 heb). Een nieuwe Fairphone kun je tegenwoordig Google-loos krijgen, en ik gaf er eentje aan onze office manager twee jaar geleden. Maar in april kwam ik de kickstarter voor Jolla tegen. Dat is een telefoon die draait op een Linux variant. Sailfish OS, gemaakt door een team dat voorheen Nokia telefoons maakte. Enkele weken geleden ontving ik de telefoon.

Vandaag op Doei!-dag pakte ik hem uit.

Het geopende doosje met de Jolla smartphone. Net zo groot als mijn huidige Fairphone 4, maar zonder afgeronde hoeken. Dat gaat niet goed in de broekzak vrees ik.

De overstap maken vergt denk ik wat voorbereiding, omdat ik nooit via synchronisatie overstap en dat nu ook helemaal niet kan. Alles moet met de hand worden geïnstalleerd en overgezet. Daarbij ben ik benieuwd hoe dat gaat met applicaties als voor banken, identificatie en authenticatie. Die apps bestaan meestal alleen in de smaakjes iOS en Android, en het vergt dus een paar kunstgrepen om Android apps op Sailfish OS te laten draaien. Dat ga ik de komende tijd rustig uitzoeken.

Onze 9 jarige dochter is wel toe aan een laptop. Voor de vele creatieve dingen die ze doet (zowel met de hand, als op een scherm), omdat haar nerdy ouders hopen dat ze ook aan het programmeren zal slaan, maar primair omdat ze komende maand aan een typecursus begint. Blind een toetsenbord kunnen gebruiken is een bijzonder praktische vaardigheid. En scheelt bakken met tijd als ik het vergelijk met mensen die soms naast me in de trein zitten te werken en met 2 vingers wel een heel mailtje schrijven tussen Den Haag en Utrecht Centraal.

Een laptop dus. Maar dat vergt praktische, geopolitieke en ethische keuzes. Ook omdat waar ze nu als eerste gewend aan raakt de norm zal zijn voor haar, en al het andere vreemd en onwennig daarna.
Linux dus, Mint waarschijnlijk. Zodat ze ook kan leren dat een computer haar gereedschap is, en je nooit alleen maar hoeft te accepteren wat een leverancier vindt dat je er mee moet kunnen doen en niet.

Punt is, zelf gebruik ik geen Linux, maar sinds 17 jaar MacOS. Wel eens een blauwe maandag Linux op een PC gedraaid, 15 jaar geleden of zo, maar ik gebruikte toen eigenlijk geen PC meer.
Dus als ik iets voor mijn dochter wil doen, moet ik zelf ook bijleren, en me in Linux verdiepen.

Bij ‘de linuxspecialist‘ bestelde ik een bootable USB stick met Linux Mint en er staan hier nog wel wat ongebruikte laptops die nog prima functioneren. Een eerste scan voor een eventueel nieuwe laptop brengt me bij Tuxedo computers in Duitsland. Er zijn wel andere leveranciers, maar die hebben vooral heel grote schermen van 15 tot 17 inch diagonaal, dat vind ik geen laptop meer te noemen. Al helemaal niet voor een 9-jarige.

En dan is er nog het regelen van klankbord, een netwerk voor advies en gesprekken.
De Nederlandse Linux Gebruikersgroep, NLLGG lijkt me er voor in het leven geroepen, en ik heb me dus als lid aangemeld.