Onze 9 jarige dochter is wel toe aan een laptop. Voor de vele creatieve dingen die ze doet (zowel met de hand, als op een scherm), omdat haar nerdy ouders hopen dat ze ook aan het programmeren zal slaan, maar primair omdat ze komende maand aan een typecursus begint. Blind een toetsenbord kunnen gebruiken is een bijzonder praktische vaardigheid. En scheelt bakken met tijd als ik het vergelijk met mensen die soms naast me in de trein zitten te werken en met 2 vingers wel een heel mailtje schrijven tussen Den Haag en Utrecht Centraal.

Een laptop dus. Maar dat vergt praktische, geopolitieke en ethische keuzes. Ook omdat waar ze nu als eerste gewend aan raakt de norm zal zijn voor haar, en al het andere vreemd en onwennig daarna.
Linux dus, Mint waarschijnlijk. Zodat ze ook kan leren dat een computer haar gereedschap is, en je nooit alleen maar hoeft te accepteren wat een leverancier vindt dat je er mee moet kunnen doen en niet.

Punt is, zelf gebruik ik geen Linux, maar sinds 17 jaar MacOS. Wel eens een blauwe maandag Linux op een PC gedraaid, 15 jaar geleden of zo, maar ik gebruikte toen eigenlijk geen PC meer.
Dus als ik iets voor mijn dochter wil doen, moet ik zelf ook bijleren, en me in Linux verdiepen.

Bij ‘de linuxspecialist‘ bestelde ik een bootable USB stick met Linux Mint en er staan hier nog wel wat ongebruikte laptops die nog prima functioneren. Een eerste scan voor een eventueel nieuwe laptop brengt me bij Tuxedo computers in Duitsland. Er zijn wel andere leveranciers, maar die hebben vooral heel grote schermen van 15 tot 17 inch diagonaal, dat vind ik geen laptop meer te noemen. Al helemaal niet voor een 9-jarige.

En dan is er nog het regelen van klankbord, een netwerk voor advies en gesprekken.
De Nederlandse Linux Gebruikersgroep, NLLGG lijkt me er voor in het leven geroepen, en ik heb me dus als lid aangemeld.