Elmine deed onlangs iemand een Rijkswachter cadeau en voegde daar bovenstaand gedicht bij.

De Rijkswachters zijn houten robotjes gemaakt van de kisten waarin, tijdens de tien jaar durende verbouwing van het Rijksmuseum, de collectie opgeslagen was. Tijdens de verbouwing (2003-2013) was het museum gesloten. Al die tijd zat de collectie in houten kiste. Elk robotje heeft een nummer achterop, waarmee te achterhalen is welk object er in het het hout zat opgeborgen. Dit najaar vonden we een Rijkswachter (met nummer 7496) in een winkel in Leeuwarden. Die figureert nu in de video. In zijn vorig leven als kist, was er een zilveren kraantjeskan in verpakt.

Elmine maakt in de aanloop naar de Feestdagen elke dag een korte video. Over Rijkswachters, storycubes, sluwe katten, 19e eeuwse treinverliefdheid, en filosofische bespiegelingen van een mier en meer. Volg haar op Youtube voor jouw video-adventskalender.

Some news to put our earthly issues and political navel gazing in a wider perspective. A much wider perspective: NASA has announced this week that recently Voyager 2 has left the Heliosphere, and is now in interstellar space.

It’s the second human made object that has reached this far outside our home. Launched in 1977 Voyager finished its primary mission in 1989. In its 42nd year of duty, it will now start measuring interstellar space as long as the connection isn’t lost.

Voyager 1, launched 2 weeks after Voyager 2 in 1977, was first to leave the heliosphere in 2012. It is still sending back data, and even accepted a remote controlled course correction last year.

Below is the graph NASA published that shows the moment of leaving the protective bubble around our solar system.

I was 7 years old when it was launched, it has been flying through space for most of my life. Currently at a distance of 119 AU, 119 times the distance between Earth and the Sun, or 119 times 150 or 17.850 million kilometers, it’s an awe inspiring journey.

25 years ago, 10 December 1993, a major time sink for me at university was released: Doom. It replaced Wolfenstein 3D, which had proven a very effective time sink in the year before it. I don’t think Doom’s teleportation experiments swallowed Deimos, they swallowed Chronos, time itself. I have a creeping suspicion my muscle memory would still guide me through the levels even after 25 years.

[Update, a quick test on a flash based online version of Doom confirms the suspicion, but let’s not dive into that particular rabbit hole……….did I say rabbit?

]
(images screenshots from the game, artwork (c) Id Software)

Ik volg met interesse het blog van Elja Daae, die in 3 weken tijd een concept voor haar boek af wil schrijven. Omdat de uitgever het dan verwacht. Elke dag schrijft ze over haar voortgang en afwegingen. Inmiddels zijn we een week onderweg, met een eerste posting over het niet bestaan van Writers block, en de laatste over schrijven is schrappen in Refocus.

Mijn interesse zit hem vooral in hoe je dat nou aanpakt, tot een boek concept komen. En eigenlijk ben ik ook wel nieuwsgierig naar hoe ze dan straks van een concept naar een boek komt. Is dan niet immers alles al gezegd? Waarom meer woorden er tegenaan gooien als je de boodschap al op papier hebt? Dat is ook meteen waarom ik haar proces volg. Het verschil tussen schrijvers en lezers lijkt vooral te zijn dat iedereen stiekem wel een boek wil schrijven, maar dat schrijvers het uiteindelijk ook doen. Mij wordt ook wel regelmatig de suggestie aan de hand gedaan, “schrijf daar nou eens een boek over!“. En ik heb bij vlagen ook wel die wensgedachte. Maar doen is iets anders. Veel van de boeken die me als voorbeeld worden voorgehouden komen op me over als veel wol om de ruimte tussen de kaften te vullen. Nog maar weer vijf anecdotes en voorbeelden om het punt nogmaals te maken. Waar een handjevol blogposts, of zelfs een rijtje bullet points, waarschijnlijk ook had volstaan.

Elja komt in ieder geval tot actie, en ze laat iedereen meekijken. Frank Meeuwsen schreef ooit ook een boek, Bloghelden, over de vroege Nederlandstalige blog-wereld. Zou hij het proces van Elja herkennen? Frank en ik hadden het laatst over een boek over het IndieWeb, om het vrije en open web uit te leggen aan nieuw publiek. Materiaal genoeg op zich. Maar ook nog veel te onderzoeken. Schrijft Elja alleen uit ervaring, of doet ze ook extra onderzoek tijdens het maken van haar boek?

(Ik ontmoette Elja aan de keukentafel van Ewout, voor een goed gesprek over de toekomst van het internet. Frank was daar ook bij. Hij en ik kennen elkaar uit de Nederlandse blog-oertijd. Zowel Elja (blogpost) als Frank (blogpost) waren aanwezig op onze STM18 unconference op Elmine’s verjaardag.)

The contortions US media outlets go through, to be able to ignore the inescapable conclusion that adtech isn’t GDPR compatible (adverts are though). After the bluntness of the LA Times and others switching their site off for EU visitors. Aside from the NYT berating me that I have an adblocker when ads are their lifeblood (which must be why they outsource it). Now comes the NPR with a novel twist: they provide a plain text version of their content. It seems to be an interpretation of the GDPR element that you can’t deny basic service to those that refuse permission to collect personal data. Basic service apparently means no CSS files. Although it’s a slightly silly choice, I do appreciate being able to read the articles. It’s not much different from how material is presented in my feed reader, after all. They provide the text version of the site for all, on a separate subdomain, which seems a rendering of their rss feed: text.npr.org

NPR GDPR Choices
Get tracked, or get text: NPR’s GDPR choice

NPR plain text
A plain text page version of an NPR article

Liked Am I any closer to working on Doctor Who? by Ben WerdmüllerBen Werdmüller
Okay, but seriously, how can I get to work on Doctor Who? It's a dumb question, but my love for this show runs deep - I've been watching it since I was five years old at least. As a non-aggressive, third culture kid who couldn't fit in no matter how he tried, growing up in Britain in the eighties an...

Am I any closer to working on Doctor Who? What a fun question Ben Werdmüller asks himself each year.

Over on the Facebook group ‘conversation’ run by John Kellden, the topic the past days was to ‘tell a science fiction story, in six words only.’ It’s always fun to try and these type of things. And well over 200 comments followed.

These are the ones I contributed:

The Blue Planet was easily taken.

Mutated gut microbes chose world domination.

First contact went to voice mail.

Earth counteracted spin. Tonight western sunrise.

I am enjoying the new series with the 13th Doctor Who a lot. Now, the 4th Doctor will always be ‘my’ Doctor, but that actually reinforces enjoying the new series. Given that the 13th Doctor’s outfit so clearly references the 4th. Maybe because the 4th was the first to suggest the Doctor could regenerate into a different gender.

Een mooi interview met Sylvana Simons in het NRC, en gisteren een goed gesprek bij DWDD. Van de haat die over haar uitgestort wordt begrijp ik niets, dat zero-sum denken dat de plek en erkenning die de één vraagt jóuw onderdrukking betekent, en je dus vanuit je hersenstam van je af bijt alsof je in gevaar verkeerd. Haar aansluiting bij DENK in 2016 vond ik ondoordacht, en haar kort daar weer op volgende afsplitsing ‘om meer verbindend te zijn’ paradoxaal. In de DWDD gisteren was die vroegere politieke naïviteit er zeker niet, en was er kracht, doordachtheid en onontkoombare argumentatie. Dat voelt soms ongemakkelijk, maar dan omdat ze gelijk heeft.

Simons beschrijft hoe ze terecht een hekel heeft aan anderen die haar vertellen hoe ze te werk moet gaan tegen racisme, welk narratief ze zou moeten hanteren. Waarmee haar eigen verhaal en positie juist weer ontkend wordt.

In het interview in het NRC viel me heel iets anders op, iets persoonlijkers, waar ze spreekt over de relatie met haar vader. “In 1996 is hij overleden. Onze relatie is nog nooit zo goed geweest. Mensen moeten hard lachen als ik dat zeg, maar ik heb sinds zijn overlijden meer compassie voor hem.” Heel herkenbaar voor me. Compassie, ja dat zeker. Maar ook macht, over mijn eigen verhaal met name: het verdwijnen van een opgelegd narratief.

World War I never featured big in my Dutch education as the Netherlands stayed neutral, except for stories about the many refugees.

This however is an impressive project, at the centennial remembrance of the end of World War I. The Imperial War Museum has an image that shows sound registrations from around the time of the cease fire at 11:00 on November 11th 1918. It’s a ‘sound ranging’ image, a recording of sounds on photographic paper, which was used to determine the location of enemy guns. Together with Coda to Coda the IWM turned that image into a sound interpretation. So we can hear the minute around the actual cease fire. Put the volume up and listen a minute. It’s nothing short of amazing.

Of course taken on its own, as a single artefact, this is but a romantic notion of the end of war. As my friend Bryan Alexander extensively documents in his posting “When the guns stopped, but the future kept happening“, 11 November was hardly the end of violence across Europe.

Aaron Swartz would have turned 32 November 8th. He died five years and 10 months ago, and since then, like this weekend, the annual Aaron Swartz weekend takes place with all kinds of hackathons and events in his memory. At the time of his suicide Swartz was being prosecuted for downloading material in bulk from JSTOR, a scientific papers archive (even though he had legitimate access to it).

In 2014 the Smart New World exhibition took place in Kunsthalle Düsseldorf, which Elmine and I visited. Part of it was the installation “18.591 Articles Sold By JSTOR for $19 = $353.229” with those 18.591 articles printed out, showing what precisely is behind the paywall, and what Swartz was downloading. Articles, like those shown, from the 19th century, since long in the public domain, sold for $19 each. After Swartz’ death JSTOR started making a small percentage of their public domain content freely accessible, limited to a handful papers per month.

The Düsseldorf exhibit was impressive, as it showed the volumes of material, but the triviality of most material too. It’s a long tail of documents with extremely low demand, being treated equally as recent papers in high demand.

Smart New World

Smart New World Smart New World
Smart New World Smart New World
Smart New World

Scientific journal publishers are increasingly a burden on the scientific world, rent-seeking gatekeepers. Their original value added role, that of multiplication and distribution to increase access, has been completely eroded, if not actually fully reversed.

29 years ago tonight the Wall came down. I watched it on tv in awe, after having visited East Berlin two years earlier. The Wall has now been down a year longer than it stood. That is quite an intriguing fact. When I grew up it seemed such an immutable reality. Then the whole thing lost its power overnight. Also makes me think about which of our institutions you’d like to keep are just as brittle. Such sudden phase shifts don’t apply only to the ones you’d like to see gone.

East Berlin 1987
Potsdamer Platz, an empty kill zone, as I visited in 1987

Potsdamer Platz
Potsdamer Platz, bustling city center, as I visited in 2014.