Today I had some appointments in Groningen, in the north of the Netherlands. On my way back to the railway station I walked past the Groninger Museum and noticed an exhibition by the US glass artist Dale Chihuly. I decided to use a bit of time to spare before taking the train back, and visit. Such spur of the moment decisions are made very easy because both E and I have a Museum card, which makes access to all Dutch museums free of charge, or with a small surcharge for special exhibits such as this one. It means only time and appetite determine the decision to visit an exhibition. And if it disappoints to simply walk out after a few minutes.

Chihuly’s work is about the artisanship involved in making large scale glass objects and installations. Forms, textures and riots of color. I find it endlessly fascinating to read the small stories about the difficulties of artisanal processes like these.

It’s why the hallway filled with notes, sketches, doodles and descriptions would have been enough of an attraction to me, although the finished objects often presented in combination with sketched preliminary studies were great too.

Chihuly Groninger Museum Chihuly Groninger Museum


Chihuly Groninger Museum Chihuly Groninger Museum

Chihuly Groninger Museum Chihuly Groninger Museum

Chihuly Groninger Museum

Voor overheidsdata is het al lange tijd de landelijke norm dat daarvoor een Creative Commons 0 licentie, of ten hoogste een Creative Commons Naamsvermelding licentie wordt gebruikt. Dat betekent dat iedereen voor elk gebruiksdoel de gepubliceerde materialen mag hergebruiken. Voor andere dingen die overheden gebruiken, zoals ontwerp-elementen uit de huisstijl is dat niet het geval.

De Provincie Overijssel geeft nu een goed voorbeeld hoe je ook naast data hergebruik mogelijk kunt maken van ander materiaal dat met publiek geld is gerealiseerd. Op de site zijn de ruim 200 iconen die onderdeel uitmaken van de huisstijl van de provincie beschikbaar gesteld voor hergebruik. Als je een icoon downloadt krijg je het in 5 bestandsformaten aangeleverd (svg, ai, emf, jpg, png).

Op deze iconenset berust een Creative Commons licentie, de rechten liggen dus bij de provincie Overijssel, maar iedereen die de iconen wil gebruiken, krijgt van Overijssel toestemming om dit werk te verspreiden, met anderen te delen of te bewerken.

De Provincie Overijssel verdient complimenten voor deze stap.
De enige kanttekening is dat nog niet expliciet is gemaakt welke Creative Commons licentie er van toepassing is. Uit de bovenstaande tekst is op te maken dat afgeleide werken zijn toegestaan, maar bijvoorbeeld niet of dat ook voor commercieel hergebruik geldt, of dat verwacht wordt dat je een afgeleid werk onder gelijke condities weer deelt. Ook is nog niet helder of naamsvermelding van de Provincie als oorspronkelijke maker vereist is.

Ik heb de Provincie een mail gestuurd met de vraag of ze nog expliciet kunnen aangeven welke Creative Commons licentie geldt voor de iconen. Hopelijk hanteren ze net als bij hun data een CC0 of CC-BY licentie.

Een van de iconen, voor recreatie, die door de Provincie Overijssel beschikbaar is gesteld. (licentie CC, onbekend)

Wilma Haan has been named the new general director of the Open State Foundation. As, the equally new, chairman of the board of the Open State Foundation, I think her joining OSF is a great new step for the organisation. Backed by strong experience in both journalism and digital, she has shown herself a great energy source that will strengthen the team. The fit with Tom, who stepped in as interim director when Arjan left last summer, and the rest of the team is also very good. Tom has done great work as interim director in the past months, and will be the new deputy director. Together they will bring the Open State Foundation further, I am convinced, and I look forward to working with them both. I hope to learn lots from them, as my role on the board is a recent one as well.

For years I held the domains and .net, next to the .eu one. Recently I decided to let the .com and .net one go.

Cue the domain sellers in my inbox. EasyRegisters spammed me today. You have a similar domain! And this one is now available! Pay only $90!
Yes, available because I let it go.

I know this type of thing exists, but it really is an irksome valueless “service” and a form of rent seeking.

Marked as spam.

While NASA’s Curiosity and InSight roam the Mars surface, another machine has been circling the red planet for exactly 15 years and taking pictures of its surface.

European Space Agency’s Mars Express mission has published this picture, as seasons greetings from Mars.

It is the Korolev Crater (named after the Russian rocket engineer Sergei Korolev). It is 2 kilometers deep and filled with water ice, 1.8 km deep.

Korolev crater in perspective. (image European Space Agency, CC-BY-SA licensed)

Like I could endlessly stare at maps of the world as a kid, I can marvel about these images for a long time.

Yesterday at our company’s end of year dinner, Frank presented us all with the story of the Putter-togetherers of Ernest Wright in Sheffield.

Turton Scissors

The last remaining scissors factory in Sheffield, founded in 1902, had a rough time in the past years. It ran a Kickstarter campaign in 2016 which succeeded in getting funded, but then failed in delivering. On top of that the owner of the company passed away. As a result the company went bankrupt last spring.

Then the story takes an amazing turn: two of the Kickstarter backers decided to step in, and in June at auction bought the brand and remaining assets from the Receiver. They then bought back the machines that had already been sold for scrap, and reinstated part of the staff, including two ageing Putters, or as their full trade titles are, the Master Scissor Putter-togetherers.

That in itself is already an amazing story, that two Kickstarter backers seeing a project they backed fail stepped in and bought the company to right things. What’s more amazing is that one of those two backers, Paul, is a friend of my colleague Frank. For years Frank has been mentioning “my friend Paul”, to distinguish between that Paul, and our colleague Paul. So his friend Paul bought a scissors company in Sheffield UK. Trying to keep this brand of hand made Sheffield steel scissors alive. They’ve restarted production this fall, very slowly at 2 units per week, as to improve and finetune the machinery and bring the workshop up to modern day safety standards. Also they have new ‘putter-togetherers’ in training.

Yesterday Frank presented us all with a hand made pair of scissors. The Turton kitchen scissors. It’s sturdy, and it actually works well for me, being left-handed. The scissors we have in the kitchen don’t fit my left-hand grip well and as a result the knives often don’t cut properly, with the material getting stuck. The Turton and my left hand work very well together, and so has claimed its proper place as the default pair of kitchen scissors. For decades to come, as its sturdiness and its story promise.

Elmine maakte dit video-gedicht over writer’s block.

(eerder schreef ze al over lezersblock, en nu filmt ze schrijversblock)

Vanaf begin december maakt Elmine dagelijks een video-verhaal, tot de Kerst, als een soort digitale adventskalender. Kijk ze allemaal! Er zijn flirtende voice-assistenten, klagende schapen, robots die zich niet laten kisten, street wise kabouters, een eeuwenoude treinliefde, gedichten, verhalen-dobbelstenen, moord en doodslag in het dierenrijk, en meer.

Elmine deed onlangs iemand een Rijkswachter cadeau en voegde daar bovenstaand gedicht bij.

De Rijkswachters zijn houten robotjes gemaakt van de kisten waarin, tijdens de tien jaar durende verbouwing van het Rijksmuseum, de collectie opgeslagen was. Tijdens de verbouwing (2003-2013) was het museum gesloten. Al die tijd zat de collectie in houten kiste. Elk robotje heeft een nummer achterop, waarmee te achterhalen is welk object er in het het hout zat opgeborgen. Dit najaar vonden we een Rijkswachter (met nummer 7496) in een winkel in Leeuwarden. Die figureert nu in de video. In zijn vorig leven als kist, was er een zilveren kraantjeskan in verpakt.

Elmine maakt in de aanloop naar de Feestdagen elke dag een korte video. Over Rijkswachters, storycubes, sluwe katten, 19e eeuwse treinverliefdheid, en filosofische bespiegelingen van een mier en meer. Volg haar op Youtube voor jouw video-adventskalender.

Some news to put our earthly issues and political navel gazing in a wider perspective. A much wider perspective: NASA has announced this week that recently Voyager 2 has left the Heliosphere, and is now in interstellar space.

It’s the second human made object that has reached this far outside our home. Launched in 1977 Voyager finished its primary mission in 1989. In its 42nd year of duty, it will now start measuring interstellar space as long as the connection isn’t lost.

Voyager 1, launched 2 weeks after Voyager 2 in 1977, was first to leave the heliosphere in 2012. It is still sending back data, and even accepted a remote controlled course correction last year.

Below is the graph NASA published that shows the moment of leaving the protective bubble around our solar system.

I was 7 years old when it was launched, it has been flying through space for most of my life. Currently at a distance of 119 AU, 119 times the distance between Earth and the Sun, or 119 times 150 or 17.850 million kilometers, it’s an awe inspiring journey.

25 years ago, 10 December 1993, a major time sink for me at university was released: Doom. It replaced Wolfenstein 3D, which had proven a very effective time sink in the year before it. I don’t think Doom’s teleportation experiments swallowed Deimos, they swallowed Chronos, time itself. I have a creeping suspicion my muscle memory would still guide me through the levels even after 25 years.

[Update, a quick test on a flash based online version of Doom confirms the suspicion, but let’s not dive into that particular rabbit hole……….did I say rabbit?

(images screenshots from the game, artwork (c) Id Software)

Ik volg met interesse het blog van Elja Daae, die in 3 weken tijd een concept voor haar boek af wil schrijven. Omdat de uitgever het dan verwacht. Elke dag schrijft ze over haar voortgang en afwegingen. Inmiddels zijn we een week onderweg, met een eerste posting over het niet bestaan van Writers block, en de laatste over schrijven is schrappen in Refocus.

Mijn interesse zit hem vooral in hoe je dat nou aanpakt, tot een boek concept komen. En eigenlijk ben ik ook wel nieuwsgierig naar hoe ze dan straks van een concept naar een boek komt. Is dan niet immers alles al gezegd? Waarom meer woorden er tegenaan gooien als je de boodschap al op papier hebt? Dat is ook meteen waarom ik haar proces volg. Het verschil tussen schrijvers en lezers lijkt vooral te zijn dat iedereen stiekem wel een boek wil schrijven, maar dat schrijvers het uiteindelijk ook doen. Mij wordt ook wel regelmatig de suggestie aan de hand gedaan, “schrijf daar nou eens een boek over!“. En ik heb bij vlagen ook wel die wensgedachte. Maar doen is iets anders. Veel van de boeken die me als voorbeeld worden voorgehouden komen op me over als veel wol om de ruimte tussen de kaften te vullen. Nog maar weer vijf anecdotes en voorbeelden om het punt nogmaals te maken. Waar een handjevol blogposts, of zelfs een rijtje bullet points, waarschijnlijk ook had volstaan.

Elja komt in ieder geval tot actie, en ze laat iedereen meekijken. Frank Meeuwsen schreef ooit ook een boek, Bloghelden, over de vroege Nederlandstalige blog-wereld. Zou hij het proces van Elja herkennen? Frank en ik hadden het laatst over een boek over het IndieWeb, om het vrije en open web uit te leggen aan nieuw publiek. Materiaal genoeg op zich. Maar ook nog veel te onderzoeken. Schrijft Elja alleen uit ervaring, of doet ze ook extra onderzoek tijdens het maken van haar boek?

(Ik ontmoette Elja aan de keukentafel van Ewout, voor een goed gesprek over de toekomst van het internet. Frank was daar ook bij. Hij en ik kennen elkaar uit de Nederlandse blog-oertijd. Zowel Elja (blogpost) als Frank (blogpost) waren aanwezig op onze STM18 unconference op Elmine’s verjaardag.)

The contortions US media outlets go through, to be able to ignore the inescapable conclusion that adtech isn’t GDPR compatible (adverts are though). After the bluntness of the LA Times and others switching their site off for EU visitors. Aside from the NYT berating me that I have an adblocker when ads are their lifeblood (which must be why they outsource it). Now comes the NPR with a novel twist: they provide a plain text version of their content. It seems to be an interpretation of the GDPR element that you can’t deny basic service to those that refuse permission to collect personal data. Basic service apparently means no CSS files. Although it’s a slightly silly choice, I do appreciate being able to read the articles. It’s not much different from how material is presented in my feed reader, after all. They provide the text version of the site for all, on a separate subdomain, which seems a rendering of their rss feed:

NPR GDPR Choices
Get tracked, or get text: NPR’s GDPR choice

NPR plain text
A plain text page version of an NPR article

Liked Am I any closer to working on Doctor Who? by Ben WerdmüllerBen Werdmüller
Okay, but seriously, how can I get to work on Doctor Who? It's a dumb question, but my love for this show runs deep - I've been watching it since I was five years old at least. As a non-aggressive, third culture kid who couldn't fit in no matter how he tried, growing up in Britain in the eighties an...

Am I any closer to working on Doctor Who? What a fun question Ben Werdmüller asks himself each year.