Mid-september is het Nederlandse WordCamp, een tweedaagse bijeenkomst over alles dat WordPress is. Ik ben niet zozeer de doelgroep lijkt me, maar het oogt wel als een goede manier om de IndieWeb ervaringen van mijzelf als WordPress gebruikende blogger te gaan laten zien. Wie weet kan ik een lans breken voor het vaker adopteren van IndieWeb bouwstenen in WP themes, plugins of zelfs core. Daarom heb ik nadat ik de oproep bij co-organisatoren Marcel en Remkus tegenkwam deze dagen, me aangemeld als spreker. Ze zoeken nog meer sprekers en workshops, tot 1 juni kun je nog een voorstel indienen. Eind juni hoor je dan meer.

Ongeacht dat voorstel is het misschien ook de moeite waard om te kijken of er iets meer te organiseren is, zoals een homebrew website meet-up of zelfs een IndieWebCamp. Daar moet ik nog even over nadenken.

I extended the capabilities of my microsub feed reader with the option to save web articles directly from the reader to my Obsidian notes in markdown format.

Until now if I wanted to save an entire article I found in my feed reader, I would open it in the browser and then use the markdownclipper browser add-on to add some context and then save the article in markdown in my notes. I wanted to cut out that step of opening it in the feed reader, by saving it directly to my markdown notes. In my feedreader I already have a response form to e.g. post a reply to a posting on my own site. Posting it to my notes means adding a path to how I process that form.

I had to find a suitable script for converting HTML to MarkDown first. Which I found in PHP League’s HTML-to-Markdown, as suggested by Jan Boddez. It requires Composer which I already had installed on my laptop.

I tweaked my feed reader’s response form to also (as a hidden field) include the original HTML of a posting (using htmlentities to stuff it into a form field value). The script that processes the form I altered to both have a path for posting to websites (using micropub) and a new path to make a note in Obsidian, which is then saved as a .md file to the folder I store all clipped articles in.
To make a note I shape the available input the same way I template clipping things from the browser. At the top is my rationale for clipping something and reference to the source, followed by the original posting after which I add some keywords as tags and again the reference to the source.

In the images below you see the corresponding elements marked both as they appear in the reader as well as the resulting note.

The article as shown in my feed reader:

1: the original HTML content from a feed
2: title of the article (prefilled by my feed reader)
3: name of the author (prefilled by my feed reader)
4: original article’s URL (prefilled by my feed reader)
5: the reason and context why I am saving this to notes (also used to write a reply to a post, or the reason for bookmarking something if it will be posted on my site)
6: a quote I want to highlight
7: keywords that will become tags or categories on my site, and tags in my notes
8: selector for which site to post to (zyl is my blog), or ‘obs’ for making a note in Obsidian

Except for that last one those numbers are marked on the image of the resulting markdown note.

The resulting note in Obsidian:

1: the original HTML content from a feed shown in Markdown as the main body of the note
2: title of the article, both shown as part of the content of the note, as well as the title of the note (where a timestamp is added)
3: name of the author (mentioned with the source both at the top and bottom)
4: original article’s URL (mentioned with the author both at the top and bottom)
5: the reason and context why I am saving this, always at the top as it helps me process the content better
6: a quote I wanted to highlight
7: keywords that have become hashtags

(This posting was also written in my notes and, except for the images, posted directly from Obsidian to my site. Meaning I can both automatically move material into Obsidian, as well as automatically move material out of Obsidian. I quite enjoy the feeling of using that ‘magic’.)

Kitty Kilian blogt een paar mooie gesprekken met eerbiedwaardige “Bloggers van Toen”. Zoals Elja Daae en Merel Roze. Toen is 20 jaren geleden, het moment waarop ik net gestopt was met mijn webpagina’s geheel met de hand op Notepad te maken, en een heuse blogtool begon te gebruiken. Wat me opvalt is dat deze gesprekken van nu niet veel anders lijken dan de discussies van toen, als het gaat over de zoektocht naar het Ware Bloggen.

Over performativiteit en, of juist versus, authenticiteit. Zakelijk of persoonlijk bloggen of een mix daarvan, publicatie of conversatie. Op naam van je bedrijf, of zoals Frank Meeuwsen het noemt op je eigen ‘moederschip’, op persoonlijke titel op je eigen domein.
Over schrijven, meer en regelmatig schrijven vooral. Hoe je de weg naar schrijven terugvindt, en hoe je de drempels om op de knop ‘publiceren’ te drukken slecht. Drempels t.a.v. kwaliteit, die makkelijk hoger worden als je sluipenderwijs onuitgesproken eisen gaat stellen aan wat je publiceert. Eisen die je jezelf oplegt in reactie op wie je weet dat je weblog leest, of in reactie op hoeveel mensen je weblog lezen. Eisen aan jezelf die ook makkelijk zwaarder worden als je langzaam minder blogt. Als je dan na een maand of maanden eindelijk weer eens wat blogt, dan moet het wel meteen een verblindend inzicht zijn. Waarom zou je anders de uitdijende stilte doorbreken?
Hoe volhouden ook kwalitatief betekenis heeft. Elja stipt dat mooi aan, lang vaak genoeg schrijven leidt tot een ‘enorm’ blog zegt ze. Het hele corpus aan blogposts krijgt een extra laag van betekenis doordat het een corpus is. Kwantiteit genereert kwalitatieve effecten. Die kwantiteit bereik je alleen door iets lang genoeg te doen, zoals blijven bloggen sinds het begin van Toen. Je blog wordt met de tijd je avatar, het is domweg onvermijdelijk, hoe koel zakelijk je het ook zou houden. Het is ook waarom interessante gesprekken over bloggen met “Bloggers van Toen” mogelijk zijn.

Dat er nu minder interessante bloggers zijn dan Toen, zoals in het gesprek met Elja naar voren wordt gebracht, wil er bij mij niet in. Er waren Toen ook al niet minder interessante websites dan tien jaar daarvoor toen alle bestaande websites gewoon nog in een lijstje op een andere website konden worden bijgehouden (in een weblog zeg maar). Al zeiden sommigen dat toen wel. Curatie is moeilijker geworden wellicht, en ongetwijfeld zitten er drommen mensen dagelijks op Facebook toxische memes te re-sharen die prachtige eigen blogposts hadden kunnen schrijven. De opportuniteitskosten van FB zijn fenomenaal, ordegroottes erger dan TV kijken. Toen ik ruim 4 jaar geleden weer meer ging bloggen (want FB in de ban) waren veel Blogs van Toen in mijn feedreader stil gevallen en vergaan. Inmiddels volg ik weer honderden bloggers, sommigen nog van Toen zoals Elja en Frank, sommigen weer opnieuw na Toen, maar de meesten van Ver Na Toen. Niet iedereen kan echt lekker schrijven, zie alhier, maar er is in mijn beleving wel veel meer variatie om uit te kiezen. Er zijn veel meer bloggers dan Toen, wat wil je met bijna 5 miljard meer internetgebruikers. Statistisch onontkomelijk zijn er dus ook veel meer goede bloggers. Al die bloggers bij elkaar geven je alleen niet dat gevoel van Toen, toen het blogiversum overzichtelijk was en daarmee beschut voelde. Misschien zijn er minder bloggers in Nederland, dat zou wellicht kunnen, al voegde ik deze maand een 15 jarige startende blogger uit Nederland toe aan mijn feedreader. We zijn hier in het algemeen meer van de transactie dan van de conversatie en dat zie je denk ik terug in een conversationeel medium als weblogs. Maar dat was Toen al niet anders.

Als de Bloggers van Toen uit 200X ook de Bloggers van Later zijn in 2040, zouden we er dan nog steeds zo over praten en schrijven? Of er over laten schrijven door onze persoonlijke AI-assistent?

Meta-blogging, bloggen over bloggen, is al 20 jaren een categorie in mijn blog. Af en toe wied ik onkruid in mijn categorieën-lijstje hier, omdat termen veranderen, of omdat ik thema’s minder vaak aanstip. Ik denk dat ik metablogging voorlopig nog wel als categorie aan kan houden.

HT Frank Meeuwsen, eveneens “Blogger van Toen” (en van nu uiteraard, anders had ik via hem de gesprekken niet gevonden en het hier niet kunnen vermelden.)

Bookmarked Interoperable Personal Libraries and Ad Hoc Reading Groups by Maggie Appleton

I somehow missed Maggie Appleton’s blogpost (bookmarked above) about the IndieWeb pop-up session on personal libraries of a few weeks ago. During the session I found her suggestion for ad-hoc reading clubs very interesting, as an application of having book lists on your site. I first and foremost think about discovery in the context of publishing book lists: if I enjoy your blog, or know you and you share book lists those may contain good suggestions to read. Discovery is also why in my ‘data format‘ for such lists I allow for sharing the URLs of lists of others, as well as share the URL of where I found the recommendation for a specific book. What Maggie Appleton suggests is something else and interesting: what if you could see when several others in your network are also currently reading the same book you are reading, allowing an ad-hoc book reading club for that book. It would require a way to compare lists you follow. My sharing of lists I follow is a useful start for it I think, but you’d add a match detection layer on top of it. Whether that matching needs to take place in my site, I don’t know. To me it feels like a personal tool perhaps, alerting me to other readers, and allowing me to privately think about whether I’d want to form an ad-hoc book club with them at that time.

An idea I brought to the event and ended up hosting a session on was ad hoc reading groups – discussions and meetups facilitated by our public bookshelves.

Maggie Appleton

In reply to Have you ever published sponsored content on your blog? by Kev Quirk

I don’t get these requests often, but regularly and they do tend to come in waves. The end of the year usually sees such a wave. I never respond to them. In the past I have blogged about topics against something in return though. E.g. I went to a German conference in 2009 for free in return for blogging about it, in 2011 I wrote about a European initiative I supported in return for a fee, and in 2007 I posted a book review in return for a free printed copy. In each case I was the author, the topics were of interest to myself, and the quid pro quo was disclosed in the posting. For a personal blog such as mine I’d never consider letting someone else write content. As you say it would be a direct hit against the authenticity and believability of my blog. My blog is my avatar, my online representation for two decades. Paid external content would be highly damaging I think.

Have you ever published sponsored content on your blog? Was it a more positive experience than mine?

Kev Quirk

Part of the conversations in the Micro.blog Republic of Readers group, are about what we do with what we read. I was invited to share a bit about how I (try to) process what I’m reading into something I can re-use over time in last weekend’s meeting. I couldn’t make it, but will do so in the next meet-up early April. As a first step I made a sketch of what my current flow and set-up looks like.

That’s not to say this is frictionless, and I’m not making claims as to its effectiveness. It’s what it is, warts and all. Also, any way you approach it, processing what I read, finding the bits that provide informational surprise, tying it to things I’ve written earlier, connecting it to the things currently relevant to me and hence to outputs, is intensive work. It is the work, and while I can strive to reduce friction on the interfaces between steps in my workflow, that work will always remain. Only through the work does reading gain meaning at all, because it is how you think things through.


Reading processing flow sketch. Click to enlarge. Image by Ton Zijlstra, license CC BY NC SA

Most of the removable friction in the reading-to-used-notes process is towards the left in the image. I use multiple devices, and getting notes in and out of them requires some jumping through hoops. It all ends up in Obsidian as my current note making tool of choice.

Only there the actual work starts: adding associations to highlights, lifting out bits and pieces from source texts and rephrasing them, creating the jumping off points for newly resulting notions. This is never a smooth process, and I usually struggle to allocate time for myself to think and write.

Output is a recombination of those notions into something that can be shared again, and if I have my notes in order it is a step that is less daunting than writing something from scratch. In the past months I have created several tools to make publishing something from my notes as frictionless as possible again.