Gebookmarkt Schoon water is in Nederland nog ver weg (door Marcel aan de Brugh in NRC)

In mijn werk aan de kansen, gevolgen, implementatie en hobbels rond de nieuwe Europese digitale en data-wetgeving zijn links naar beleidsdossiers als de energietransitie, de omgevingswet en hier de kaderrichtlijn water onvermijdelijk, en zelfs de bedoeling: de Europese Green Deal verwijst expliciet naar de Europese datastrategie. Bijvoorbeeld als het om digitale rapportages gaat die rechtstreeks voortkomen uit (open) brondata i.p.v. zelfrapportage uit een Lidstaat. Dat maakt de Data Governance verordening en de Open Data richtlijn (nog altijd niet in Nederlandse wetgeving omgezet), met de bijbehorende verplichtingen rond de Europese High Value Data lijst van belang in dit beleidsthema, evenals de voorziene GreenData4All richtlijn die ook de regelgeving rondom milieugegevens zal moderniseren in het licht van die datastrategie.

De kwaliteit van beschermde wateren loopt zo sterk achter op Europese normen, dat het een grond kan vormen om economische activiteiten te blokkeren, zoals in de stikstofcrisis is gebeurd.

In de Europese Unie moeten vanaf 2027 alle aan Brussel gerapporteerde wateren in „een goede ecologische toestand” zijn. Dat is wettelijk bepaald in de Kaderrichtlijn Water, die sinds 2000 van kracht is. In 2019 was minder dan 1 procent in die vereiste goede ecologische toestand…

Marcel aan de Brugh in NRC


De Nieuwe Maas in Rotterdam, een van de ruim 700 Nederlandse wateren waar het om gaat. Foto Ton Zijlstra, licentie CC BY NC SA