20200822_121211
Y taking in an enormous BLM themed work

The local museum Kunsthal Kade for the past 6 months had an exhibit of some 150 works by almost 50 African American artists spanning from the 1920’s Harlem Renaissance to today, titled TELL ME YOUR STORY. 100 years of storytelling in African American art.

Beautiful, compelling, and sometimes confronting works. All the more so given the renewed civil rights struggle in the USA in the past months.

The 1920’s/30’s gouaches by Aaron Douglas (1899-1979) I found very beautiful.

The collages by Romare Bearden (1911-1988) jumped out at me. Apparently he created them in 1960’s and 70’s while listening to jazz and blues, “My hands sing the blues.

The Kitchen Table series by Carrie Mae Weems I thought striking photography. Her 1990’s round red images from From here I saw what happened and I cried tells of so much pain, dehumanisation, cruelty, slavery, and injustice, tying it to the faces of individual humans, looking them into their eyes.

20200822_120702E looking at Carrie Mae Weem’s work

In the section on the civil rights struggle in the 1960’s the last few minutes of author James Baldwin‘s conversation from “The Negro and the American Promise” was shown on video.

20200822_115731

The powerful fragment shown in the exhibit comes from the end of that video, and started with a statement that, while not the key message, rings as personally true for me since my mid-twenties “I can’t be a pessimist, because I’m alive. […] So I’m forced to be an optimist.

20200822_114050…Why storytelling matters.

Een uiterst leesbaar boek, over wit privilege, systeem zien, ons cultureel verleden en de hedendaagse expressie ervan. Over hoe kleine wijzigingen in taalgebruik en iets meer reflectie een hoop kleine agressie schelen. Over luisteren en horen, over ruimte maken. In complexiteit zijn menselijke ervaringsverhalen, met ieder hun eigen waarheid en duiding, de meetlat voor sturing en verandering. Dat is ook als het om racisme gaat het recept. En dat is wat Nzume hier doet, menselijke ervaringen en systeemdenken uiteenzetten.

Dat het boek door anderen wordt gezien als haat, als individuele aanval, en ‘het is ook nooit goed’, ondanks dat Nzume dat nadrukkelijk en bij herhaling anders stelt, is exact het soort simplistische karikatuur waartoe het boek oproept dat nu eindelijk eens overboord te zetten. Om de complexiteit van het menselijk leven te omarmen voor wat het is, zodat we gezamenlijk vooruit kunnen. In plaats van in de opgehouden spiegel te kijken en je boze en vetrokken reflectie voor het gezicht van de ander te houden.