Last weekend we already enjoyed some cake to celebrate my 50th birthday today. It’s odd having my birthday during the pandemic lockdown, but at the same time I don’t mind not celebrating it (I don’t often do). I remember how my dad absolutely hated it when he turned 50, and to evade being home took me on a walking trip in the Alps, despite his fear of heights. I don’t have any particular feeling about it, except maybe that my continued sense that I’m just starting out is a bit more out of place now.

20200510_115547

20200502_103814

Whenever the mailman comes and Y hears it she’ll run to the door to see what fell on the mat “Is it for me?” Mostly not, as 3 year olds usually don’t receive invoices, letters from the tax office, or direct mail advertising. Sometimes it really is for her though, a letter from grandma, a card from one of her nieces, or this time a bona fide international across-the-ocean handwritten letter from Peter and Oliver. We received it on May 1st, and the date on the letter as well as the postmark suggest we are living through interesting times. Peter wrote the letter on April 8th, the stamps got their mark stamped on the 14th. So it took at least 17 days to get here.

That’s much slower than usual. The difference is the absence of passenger flights during this pandemic. Passenger flights carry lots of cargo and mail usually. At 13knots (24km/h an online calculator tells me) it would take 10 days or so by boat.

It was certainly snail mail, and might have come with a cargo plane.
Maybe it was sail mail, and came by actual boat like it is 1920.

Either way Y was very happy to receive the letter, recognising her name on the envelope.

Bijna twintig jaar geleden, op de dag na mijn verjaardag, vond de vuurwerkramp in Enschede plaats. Het is een reden dat we veel langer in Enschede zijn blijven wonen dan we zelf gedacht hadden. Danny de Vries maakte de videobeelden van de ontploffing die de wereld overgingen en overleefde. Een collega van hem, Marcel van Nieuwenhoven, kwam op dezelfde locatie om, omdat hij net iets dichter op het vuur stond.

Danny schreef kort na de vuurwerkramp al zijn herinneringen en emoties op. En keek er twintig jaar niet naar. Nu wel, omdat de huidige pandemie associaties oproept met toen. Hij maakte er een boek van, als brief aan zijn omgekomen collega en vriend Marcel.

Danny en ik kennen elkaar goed uit onze studietijd in Enschede. We zaten samen in het sociëteitsbestuur van onze studentenvereniging eind jaren negentig, zijn beiden lid van hetzelfde verticale verband binnen die vereniging, en waren allebei lid van het bestuur van de lokale oranjevereniging omdat we het oranjefeest in de stad een impuls wilden geven (dat lukte). Danny is bevlogen en warm, en altijd actief op veel verschillende fronten.

De dag van de vuurwerkramp belde ik hem omdat ik rook zag ten noorden van ons huis, vanuit het keukenraam toen ik de gebaksschoteltjes van mijn verjaardag aan het opruimen was. Hij was al onderweg zei hij, en had toevallig een camera bij zich omdat hij eerder elders een item had opgenomen voor de regionale omroep. Kort daarna hoorde ik hem op de radio zeggen dat hij op locatie was. Toen kwam die gigantische klap. Urenlang wisten we niet hoe het met Danny was en drentelde ik onrustig heen en weer, tot hij een paar uur later weer te horen was. Toen ik hem een paar dagen later in de achtertuin van zijn studentenhuis weer ontmoette en omhelsde was dat emotioneel. Het moment waarop ik weer voelde hoe weinig het scheelde of ik had een vriend verloren. Ik heb hem nooit meer gebeld met een nieuwstip. Mij te gevaarlijk.

We spraken in de bizarre dagen na de vuurwerkramp over hoe schrijven een manier is om gebeurtenissen te verwerken, en op enig moment daarna bracht ik hem in contact met een uitgever die ik kende. Dat was te vroeg. Twintig jaar later is ook prima op tijd.

Ik heb het boek Brief aan Marcel besteld en hoop het dit weekend te lezen.

Herdenking VuurwerkrampHet monument van de vuurwerkramp, met de namen van de omgekomen stadsgenoten, waaronder Marcel van Nieuwenhoven. Foto Cyril Wermers, 13 mei 2005 tijdens de jaarlijkse herdenking, licentie CC BY NC

Favorited Peter Rukavina - making community on PEI by The Belong Podcast • A podcast on Anchor (Anchor)
Peter Rukavina shares his life experiences about belonging to a community and navigating his way through challenging times.

My friend Peter has a conversation with Cynthia King, about life and death on PEI, landing in and joining a community, belonging and actively creating community. Taking in podcasts is not my thing, but I very much enjoyed listening to this one.

This morning Y and I were reading a book together, which had a drawing of a medieval castle on one of the pages. “I would like to have a castle too!“, she said. I decided to unearth the old Playmobil guard/prison tower (It had a sign saying Schuldturm) I have from when I was in primary school, 40 years ago.

20200413_113502

I put it together, and my hands remembered the configuration I mostly used (the balcony originally should be on the bell tower but as a kid I thought that was an odd place to have a balcony). I went through the Playmobil figures to find the guards, and also added a queen. Y took to it immediately, and then of course dressed as a queen too.

20200413_114422

20200413_115402

Duckduckgo tells me this tower was set number 3445, which came on the market in 1977 and was on sale until 1993. I bought it about 1979-1980 when I was around ten, from my own money (I collected old newspapers around the village and sold them to a recycler). 56,80 Dutch Guilders I paid. An online tool tells me it would be equivalent to 61 Euros now, serious money still for a 10-year old. I remember the price distinctly, just as I remember what I paid for the Playmobil pirate ship (98 Guilders, set 3550), and for pallisade Fort Union (47,50 Guilders, set 3420).

40 years on, the guard tower can still delight. 57-odd Guilders well invested, I’d say.