In reply to Reply to Tweetdeck goes web only by Frank Meeuwsen

Ik gebruik Tweetdeck als een manier om verschillende thema’s, mensen en groepen te volgen. De 70 kolommen zijn:

  • 25 kolommen met zoekopdrachten naar specifieke termen rond de Europese (open) data wetgeving
  • 1 Direct messages
  • 3 zoektermen naar vormen van mijn naam
  • 6 notificaties van verschillende twitter accounts onder mijn beheer, of van urls die ik gebruik
  • 9 tweets van individuele personen, of individuele personen noemend, meestal omdat die personen interessante twitteraars zijn, maar weinig twitteren en makkelijk in de ruis verdwijnen
  • 1 vermeldingen van een overleden vriend wiens naam nog regelmatig rondgaat
  • 7 lijsten / vermeldingen van communities waar ik lid van ben
  • De home kolom van mijn geheel openbare twitter account
  • 5 kolommen met zoekopdrachten naar termen rondom ethiek by design en digitale transformatie
  • 5 indieweb gerelateerde zoekopdrachten
  • 2 voor vermeldingen van Obsidian en tools for thought
  • 1 voor #amersfoort
  • 1 lijst van open data twitteraars uit de tijd dat ik 2011-2013 voor de EC de Europese open data community volgde en stimuleerde
  • 1 kolom van enkele samengestelde zoektermen rondom de Russische oorlog tegen Ukraïne
  • 2 kolommen over respectievelijk de laatste conferentie die ik bezocht en het volgende event dat ik ga bezoeken

Dit dijt uit en krimpt met actuele gebeurtenissen, events, of zoektermen die me een tijdje interesseren.

Ik ben minstens zo benieuwd wat jij in 70 (!!) kolommen hebt staan!

Frank Meeuwsen

Mid-september is het Nederlandse WordCamp, een tweedaagse bijeenkomst over alles dat WordPress is. Ik ben niet zozeer de doelgroep lijkt me, maar het oogt wel als een goede manier om de IndieWeb ervaringen van mijzelf als WordPress gebruikende blogger te gaan laten zien. Wie weet kan ik een lans breken voor het vaker adopteren van IndieWeb bouwstenen in WP themes, plugins of zelfs core. Daarom heb ik nadat ik de oproep bij co-organisatoren Marcel en Remkus tegenkwam deze dagen, me aangemeld als spreker. Ze zoeken nog meer sprekers en workshops, tot 1 juni kun je nog een voorstel indienen. Eind juni hoor je dan meer.

Ongeacht dat voorstel is het misschien ook de moeite waard om te kijken of er iets meer te organiseren is, zoals een homebrew website meet-up of zelfs een IndieWebCamp. Daar moet ik nog even over nadenken.

Kitty Kilian blogt een paar mooie gesprekken met eerbiedwaardige “Bloggers van Toen”. Zoals Elja Daae en Merel Roze. Toen is 20 jaren geleden, het moment waarop ik net gestopt was met mijn webpagina’s geheel met de hand op Notepad te maken, en een heuse blogtool begon te gebruiken. Wat me opvalt is dat deze gesprekken van nu niet veel anders lijken dan de discussies van toen, als het gaat over de zoektocht naar het Ware Bloggen.

Over performativiteit en, of juist versus, authenticiteit. Zakelijk of persoonlijk bloggen of een mix daarvan, publicatie of conversatie. Op naam van je bedrijf, of zoals Frank Meeuwsen het noemt op je eigen ‘moederschip’, op persoonlijke titel op je eigen domein.
Over schrijven, meer en regelmatig schrijven vooral. Hoe je de weg naar schrijven terugvindt, en hoe je de drempels om op de knop ‘publiceren’ te drukken slecht. Drempels t.a.v. kwaliteit, die makkelijk hoger worden als je sluipenderwijs onuitgesproken eisen gaat stellen aan wat je publiceert. Eisen die je jezelf oplegt in reactie op wie je weet dat je weblog leest, of in reactie op hoeveel mensen je weblog lezen. Eisen aan jezelf die ook makkelijk zwaarder worden als je langzaam minder blogt. Als je dan na een maand of maanden eindelijk weer eens wat blogt, dan moet het wel meteen een verblindend inzicht zijn. Waarom zou je anders de uitdijende stilte doorbreken?
Hoe volhouden ook kwalitatief betekenis heeft. Elja stipt dat mooi aan, lang vaak genoeg schrijven leidt tot een ‘enorm’ blog zegt ze. Het hele corpus aan blogposts krijgt een extra laag van betekenis doordat het een corpus is. Kwantiteit genereert kwalitatieve effecten. Die kwantiteit bereik je alleen door iets lang genoeg te doen, zoals blijven bloggen sinds het begin van Toen. Je blog wordt met de tijd je avatar, het is domweg onvermijdelijk, hoe koel zakelijk je het ook zou houden. Het is ook waarom interessante gesprekken over bloggen met “Bloggers van Toen” mogelijk zijn.

Dat er nu minder interessante bloggers zijn dan Toen, zoals in het gesprek met Elja naar voren wordt gebracht, wil er bij mij niet in. Er waren Toen ook al niet minder interessante websites dan tien jaar daarvoor toen alle bestaande websites gewoon nog in een lijstje op een andere website konden worden bijgehouden (in een weblog zeg maar). Al zeiden sommigen dat toen wel. Curatie is moeilijker geworden wellicht, en ongetwijfeld zitten er drommen mensen dagelijks op Facebook toxische memes te re-sharen die prachtige eigen blogposts hadden kunnen schrijven. De opportuniteitskosten van FB zijn fenomenaal, ordegroottes erger dan TV kijken. Toen ik ruim 4 jaar geleden weer meer ging bloggen (want FB in de ban) waren veel Blogs van Toen in mijn feedreader stil gevallen en vergaan. Inmiddels volg ik weer honderden bloggers, sommigen nog van Toen zoals Elja en Frank, sommigen weer opnieuw na Toen, maar de meesten van Ver Na Toen. Niet iedereen kan echt lekker schrijven, zie alhier, maar er is in mijn beleving wel veel meer variatie om uit te kiezen. Er zijn veel meer bloggers dan Toen, wat wil je met bijna 5 miljard meer internetgebruikers. Statistisch onontkomelijk zijn er dus ook veel meer goede bloggers. Al die bloggers bij elkaar geven je alleen niet dat gevoel van Toen, toen het blogiversum overzichtelijk was en daarmee beschut voelde. Misschien zijn er minder bloggers in Nederland, dat zou wellicht kunnen, al voegde ik deze maand een 15 jarige startende blogger uit Nederland toe aan mijn feedreader. We zijn hier in het algemeen meer van de transactie dan van de conversatie en dat zie je denk ik terug in een conversationeel medium als weblogs. Maar dat was Toen al niet anders.

Als de Bloggers van Toen uit 200X ook de Bloggers van Later zijn in 2040, zouden we er dan nog steeds zo over praten en schrijven? Of er over laten schrijven door onze persoonlijke AI-assistent?

Meta-blogging, bloggen over bloggen, is al 20 jaren een categorie in mijn blog. Af en toe wied ik onkruid in mijn categorieën-lijstje hier, omdat termen veranderen, of omdat ik thema’s minder vaak aanstip. Ik denk dat ik metablogging voorlopig nog wel als categorie aan kan houden.

HT Frank Meeuwsen, eveneens “Blogger van Toen” (en van nu uiteraard, anders had ik via hem de gesprekken niet gevonden en het hier niet kunnen vermelden.)


Screenshot van 4 mei-rede in de Nieuwe Kerk, de link gaat naar YouTube (ik plaats geen YT embeds vanwege tracking).

Indrukwekkende rede van Hans Goedkoop in de Nieuwe Kerk tijdens Dodenherdenking op 4 mei 2022.

Over je eigen zicht op goed en kwaad niet verliezen, ook als dat ongemakkelijk is. Ook als je in een concentratiekamp bent opgesloten.

Als het toen kon, kan het áltijd

zegt hij over hoe Abel Herzberg en anderen het gevoel voor beschaving in stand hielden in Bergen Belsen, en vergelijkt het met welk antwoord we geven op de Russische oorlog in Ukraïne.

En hij geeft een waarschuwing, waarin hij Hannah Ahrendt, en ook de woorden van Herzberg zelf over het Eichmann proces, in slechts enkele woorden weer helder actualiseert naar vandaag. Tegen schuilen achter bestaande systematiek om te verklaren dat je weinig kunt doen.

De banaliteit van het kwaad: nazisme heb je er niet voor nodig.

In reply to a post by Sebastiaan Andeweg

Ha! Dit is waar in veel situaties. Ik werkte ooit met een benchmark voor kennismanagement, en hoe actief een organisatie ook was, de gap met waar ze zouden willen zijn was constant. Vooruitgang brengt telkens nieuwe wensen en inzichten. Met elke stap in een wandeling zet de horizon ook een stap verder weg. Ik denk dat er uiteindelijk 2 houdingen zijn: of je blijft wandelen en de horizon wandelt in hetzelfde tempo voor je uit, of je accepteert een situatie/tool zoals die is en kijkt niet naar de horizon.

Je bent altijd één plugin verwijderd van je ideale WordPress-setup.

Sebastian Andeweg

Sinds de val van het IJzeren Gordijn zijn de wolven in aantocht. En deze week bereikte een wolf Vathorst. Daarbij werd de wolf op video vastgelegd door een bewakingscamera.

Die wolf is wat mij betreft slechts afleiding in de video, want daar heeft vooralsnog niemand last van en behoeft geen (re)actie.

De video laat echter twee dingen zien die voor het alledaagse leven in een wijk wél van belang zijn.

Ik fiets elke doordeweekse ochtend met onze dochter door deze zelfde straat naar school. Bijna altijd staat er een auto geparkeerd op de t-splitsing in de video. Of de auto die je ziet, of de auto die je in de video op de oprit ziet staan, één van beiden staat altijd in de weg.

De camera die de wolf waarnam neemt daarbij ook elke ochtend ons waar, omdat de camera de gehele openbare weg (en trottoir) opneemt. Ongetwijfeld worden die beelden opgeslagen ergens in een cloud, en zo onze dagelijkse bewegingen (buiten de EU) opgeslagen. Een juist ingestelde camera zou lager gericht moeten zijn, om alleen het eigen terrein vast te leggen.


Een wolf loopt langs aan de overkant van de straat. Problematischer dan de wolf is het feit dat de camera de overkant van de straat vastlegt.