Good catching up with you after too long Boris. Excited to hear about Fission. Later on was wondering how IPFS as starting point plays out with highly dynamic material (e.g. real time data sets), versus dat for such data sets. Pleasing to note our thinking since our joined session at BarCamp Brussels in 2006 has evolved along similar lines in the current timeframe, except you more on the tech side of things, and me on the change management side of it.

Today 17 years ago, at 14:07, I published my first blog post, and some 2000 followed since then. Previously I kept a website that archive.org traces back to early 1998, which was the second incarnation of a static website from 1997 (Demon Internet, my first ISP other than my university, entered the Dutch market in November 1996, and I became their customer at the earliest opportunity. From the start they gave their customers a fixed IP address, allowing me to run my own server, next to the virtual server space they provided with a whopping 5MB of storage 😀 .) Maintaining a web presence for over 22 years is I think the longest continuous thing I’ve done during my life.

Last year I suggested to myself on my 16th bloggiversary to use this date yearly to reflect:

Last year the anniversary of this blog coincided with leaving Facebook and returning to writing in this space more. That certainly worked out. Maybe I should use this date to yearly reflect on how my online behaviours do or don’t aid my networked agency.

In the past 12 months I’ve certainly started to evangelise technology more again. ‘Again’ as I did that in the ’00s as well when I was promoting the use of social software (before it’s transformation into, todays mostly toxic, social media), for informal learning networks, knowledge management and professional development. My manifesto on Networked Agency from 2016, as presented at last year’s State of the Net, is the basis for that renewed effort. It’s not a promotion of tech for tech’s sake, as networked agency comes part and parcel with ethics by design, a perception of digital transformation as distributed digital transformation, and attention in general for how our digital tools are a reflection and extension of our human networks and human nature (when ‘smaller‘ and optionally networked for richer results).

Looking back 12 months I think I’ve succeeded in doing a few things on the level of my own behaviour, my company, my clients, and general communities and society. It’s all early beginnings, but a consistent effort of small things builds up over time steadily I suppose.

On a personal level I kept up the pace of my return to more intensive blogging two years ago, and did more to make my blog not only the nexus but also the starting point for most of my online material. (E.g. I now mostly send out Tweets and Toots from my blog directly). I also am slowly re-adopting and rebuilding my information strategies of old. More importantly I’m practicing more show and tell, of how I work with information. At the Crafting {a} Life unconference that Peter organised on Prince Edward Island in June I participated in three conversations on blogging that way. Peter’s obligation to explain is good guidance in general here.

For my company it means we’ve embarked on a path to more information security awareness, starting with information hygiene mostly. This includes avoiding silos where possible, and beginning the move to a self-hosted Slack-like environment and our own cloud. This is a reflection of my own path in this field since the spring of 2014, then inspired by Brenno de Winter and Arjen Kamphuis, whose disappearance a year ago made me more strongly realise the importance of paying lessons learned forward.

With clients I’ve put the ethics of working with data front and center, which includes earlier topics like privacy law, data sovereignty and procurement, but also builds on my company’s principle of always ensuring the involvement of all external stakeholders when it comes to figuring out the use and value of open government and open data. Some of that is awareness raising, some of that is ensuring small practical steps are taken. Our company is now building up a ‘holistic’ data governance program for clients that includes all this, not just the technical side of data governance.

On the community side several things I got myself involved in are tied to this.

As a board member of Open Nederland I help spread the word about how to allow others to make use of your work with Creative Commons licenses, such as at the recent Open Access Week organised by the Leeuwarden library. Agency and making, and especially the joy of finding (networked) agency through making, made possible by considered sharing, was also my message at the CoderDojo Conference Netherlands last weekend.

Here in the Netherlands I co-hosted two IndieWebCamps in Utrecht in April, and in Amsterdam in September (triggered by a visit to an IndieWebCamp in Germany a year ago). With my co-organiser Frank we’ve also launched a Meet-up around IndieWeb in the hope of more continuously engaging a more local group of participants.

I’ve also contributed to the Copenhagen 150 this year at Techfestival, which resulted in the TechPledge. Specifically I worked to get some version of being responsible for creating ongoing public debate around any tech you create in there, to make reflection integral to tech development. I took the TechPledge, and I ask you to do the same.

Another take-away from my participation in the Copenhagen 150, is to treat my involvement in the use and development of technology more deliberately as a political act in its own right. This allows me to feel a deeper connection I think between tech as extension of human reach and global topics that require a sense of urgency of humanity.

Here’s to another year of blogging, and, more importantly, reading your blog!

In de (goede en nuttige!) sessie van de VNG over de WOO op Overheid360 eerder deze maand, werden de aanwezigen meerdere vragen gesteld. De laatste, wanneer je denkt dat de implementatie van de WOO afgerond zal zijn, leverde bovenstaande foto op.

Ik kan er nog steeds niet helemaal over uit. Het probleem van de WOO is overduidelijk dat het daarin genoemde ‘op orde krijgen van de informatiehuishouding’ tot meer werk leidt dan een overheidsorganisatie zegt aan te kunnen en budget voor te hebben (of bereid is prioriteit aan te geven).

Iedereen in de zaal zei, volgens deze foto, niet aan de wet te gaan of kunnen voldoen. Niemand zei over 5 jaren de boel op orde te hebben, de termijn die in de wet genoemd is. Twee van de 34 (6%) dachten het over 8 jaar voor elkaar te hebben, en die werden als enorme optimisten betiteld. De anderen dachten dat het tot 2030 (56%) zou duren, of nooit afkomt (38%).

De WOO krijgt het verwijt extra werk te veroorzaken. Je informatiehuishouding op orde hebben, wie eist dat nou, zo lijkt de gedachte. De WOO in huidige vorm is echter al een compromis. De eerste versie werd als onhaalbaar afgedaan, en in de nieuwe versie geeft de wetgever overheidsinstellingen vijf jaar de tijd, en de verplichting te laten zien dat je ook je best doet om in die vijf jaar een inhaalslag te maken. De 2e WOO is al een herkansing. En niet eens een tweede kans, maar de derde.

Veertig jaar geleden, 1980, werd de WOB van kracht, die openbaarheid regelt. Sinds die tijd is er vrijwel niets gedaan om openbaarheid als grondbeginsel in de informatiehuishouding op te nemen. Nog altijd wordt een WOB verzoek als lastig ervaren, want dan moet je zo zoeken waar je je spullen hebt. Omdat je je informatiehuishouding nooit hebt aangepast om openbaarheidsverzoeken snel te kunnen afhandelen. In Noorwegen krijg je per kerende post je gevraagde informatie, maar hier is een WOB verzoek (en elk verzoek om documenten, in welke vorm dan ook, is een WOB verzoek, ook dat besef is er na 40 jaren nog altijd niet) altijd extra werk, naast je gewone taken. Alsof openbaarmaking niet een wettelijke taak is. Dat heeft altijd al tot gekrakeel geleid, en de wetgever heeft de overheidsinstellingen voor die krampscheuten uitsluitend beloond (zoals het verwijderen van dwangmiddelen, anders dan de rechtsgang).

Nu verplichte actieve openbaarmaking dichterbij komt wordt nog veel zichtbaarder dat de informatiehuishouding daar niet op ingericht is. Dat was deze namelijk voor de passieve openbaarmaking van de WOB al niet. Enige tijd geleden kwam ik nog een hoofd bedrijfsinformatie bij een overheidsinstelling tegen die me vroeg “dus jij zegt dat openbaarheid wettelijk is omschreven?”. Ja dat zei ik. En wel al veel langer dan iedereen in die sessie waar ik bovenstaande foto maakte bij de overheid werkt.

Er zijn diverse zaken die al lang verplicht zijn om actief openbaar te maken (denk aan besluiten, vergunningen etc.), en dat lukt. Er is dus niet echt reden aan te nemen dat het voor een lijst van anderen zaken, zoals de WOO opnoemt, in vijf jaren niet ook zou kunnen.

Uit de slide bovenaan blijkt dat men al heeft opgegeven voordat de WOO er nog maar is.
Het is kennelijk een erg radicaal idee om een algemene openbaarheids- en data/informatie-strategie op te stellen die ook belooft de implementatie van de WOO netjes op tijd af te ronden. Een aanpak waarbij je actieve openbaarmaking als kans ziet. Als een instrument waarmee je het gedrag van allerlei externe betrokkenen kunt beïnvloeden. Zoals je nu financiering (subsidies) en regelgeving inzet om gedrag te beïnvloeden, is openbaarmaking een derde beleidsinstrument. En wel de goedkoopste van de drie.

Mij doet het allemaal denken aan het onderstaande plaatje dat in al mijn vroegere kennismanagement- en veranderprojecten wel van toepassing was. “We hebben geen tijd voor fundamentele aanpassingen, want we zijn al zo druk met ons normale werk en brandjes blussen”.

Too Busy To Improve - Performance Management - Square Wheels
Alan O’Rourke, license CC-BY

Voor iedereen die zich bezig houdt met digitale transformatie bij de overheid is Maike Klip’s weblog over service design de moeite van het volgen waard. Toegevoegd aan de feedreader. Met dank aan Alper voor de tip.

Read Klipklaar

Hi, ik ben Maike Klip en dit is mijn researchblog. Ik onderzoek hoe de digitale overheid een begripvolle verbinding kan hebben met mensen in Nederland. Als je nieuw bent op mijn blog en midden in mijn zoektocht valt, begin dan hier en ik praat je bij.

Paper salesDoing this online is a neighbouring right in the new EU Copyright Directive. Photo by Alper, license CC BY

A move that surprises absolutely no one: Google won’t pay French publishers for snippets. France is the first EU country to transcribe the new EU Copyright Directive into law. This directive contains a new neighbouring right that says if you link to something with a snippet of that link’s content (e.g. a news link, with the first paragraph of the news item), you need to seek permission to do so, and that permission may come with a charge. This in the run-up to the directive was dubbed the ‘link tax’, although that falsely suggests it concerns any type of hyperlinking.
Google, not wanting to pay publishers for the right to use snippets with their links, will stop using snippets with those links.

reading the newspaperPhoto by Nicolas Alejandro, license CC BY

Ironically the link at the top is to a publisher, Axel Springer, that lobbied intensively for the EU Copyright Directive to contain this neighbouring right. Axel Springer is also why we knew with certainty up front this part of the Copyright Directive would fail. Years ago (2013) Germany, after lobbying by the same Axel Springer publishing house, created this same neighbouring right in their copyright law. Google refused to buy a license and stopped using snippets. Axel Springer saw its traffic from search results drop by 40%, others by 80%. They soon caved and provided Google with a free of charge license, to recoup some of the traffic to their sites.

read newsPhoto by CiaoHo, license CC BY

This element of the law failed in Germany, it failed in Spain in 2015 as well. Axel Springer far from being discouraged however touted this as proof that Google needed to be regulated, and continued lobbying for the same provision to be included in the EU Copyright Directive. With success, despite everyone else explaining how it wouldn’t work there either. It really comes at no surprise therefore that now the Copyright Directive will come into force in French law, it has the exact same effect. Wait for French publishers to not exercise their new neighbouring rights in 3, 2, 1…

Week 32/52.2012Photo by The JH Photography, license CC BY

News publishers have problems, I agree. Extorting anyone linking to them is no way to save their business model though (dropping toxic adtech however might actually help). It will simply mean less effective links to them, resulting in less traffic, in turn resulting in even less advert revenue for them (a loss exceeding any revenue they might hope to get from link snippet licenses). This does not demonstrate the monopoly of Google (though I don’t deny its real dominance), it demonstrates that you can’t have cake and eat it (determining how others link to you and get paid for it, but keep all your traffic as is), and it doesn’t change that news as a format is toast.

BELGIUMPhoto by Willy Verhulst, license CC BY ND