Bergen hebben altijd een kalmerend effect op me, al sinds ik voor het eerst in de Alpen was toen ik negen was. En ondanks mijn veel sterker geworden en daardoor me flink beperkende hoogtevrees, hebben bergen hun aantrekkingskracht behouden. Afgelopen mei ervoer ik dat nog weer sterk toen ik met twee vrienden een weekend doorbracht met uitzicht op Eiger, Jungfrau en Mönch. Twee dagen tussen de rotsen deed me goed in de recente zeer stressvolle tijd.

Vers terug van tien dagen wandelen in het Montafon liep ik afgelopen vrijdag door Utrecht en bezocht de boekhandel Steven Sterk. Daar kwam ik deze net verschenen titel tegen, Berghonger, van de filosoof Fleur Jongepier. Waarin ze reflecteert op het verlangen naar de bergen, het contrast met het Utrechtse stadsleven, existentieel in het leven staan of juist niet, en het maken van keuzes in je leven.

Onmogelijk om te laten liggen natuurlijk. In de trein terug meteen in begonnen. Lekker lezen, en vooruit denken naar een volgende mogelijkheid de bergen te bezoeken.

Het boek Berghonger lezend in de tuin